சாமக்கொடை

KAVITHIGAL

2012-01-23T01:48:00.001-08:00

வீடோ நிலமோ

விட்டுப் போயிருந்தால்

பங்கு பாகம் பிரிப்பதில்

சண்டையிருக்கும்

கடன் சமை

விட்டுப் போயிருந்தால்

தீர்ப்பதில்

சண்டையிருக்கும்

எதுவுமே

விட்டுப்போவதாக

முதாதையார் நினைவு

தை அமாவாசையில்

சடங்காக வந்து போகும்

இவனுக்கு

பாவம் அவர்கள்

இவனுந்தான்

வித்யாஷங்கர்

*துயரங்கள் சுமப்பவன்

வெகு துõரப் பயணம்

இளைப்பாறுதற்று

இலக்கை கொலைத்தவிட்டு

ஓட்டம்

யாரோ எதுவோ

துரத்துகிற அச்சம்

கானல்நீரில்

தாகம் தணிக்கும்

எத்தனம்

உப்புச் சாலையில்

கொப்பளிக்கும் கால்கள்

நதிகளையும்

பேரருவிகளையும் விழுங்கிய

பாலைப் பயணம்

ஒற்றைக் குயிலின்

சோக கீதம்

இன்னொரு உதயம்

இன்னோரு நாள்

இன்னொரு நாள்

இன்னுமொரு நாள்

வித்யாஷங்கர்

*எனக்கு கிடைத்தது

இப்படி என்கிறான்

இருளிலிருந்தே

எடுத்தேன் என்கிறான்

வியர்வையில்

விளைத்த முத்து என்கிறான்

இருளில்

வியர்வையில்

வேரில் தேடியும்

கிடைக்காதவன்

சொல்கிறான்

இருந்தால்தானே கிடைக்க

இல்லவே இல்லை என்கிறாள்

வித்யாஷங்கர்

2012-01-19T07:03:00.000-08:00

நன்மை

siryur kramaththil

2011-07-12T07:29:00.001-07:00

இப்போ து இவன்

2011-05-23T02:32:00.001-07:00

பேரலைகளின் நடுவே
விலாங்குகளை வேட்டையாடியவன்
கடற்கரை மணலில்
சிப்பிகளை பொறு க்கிகொண்டிருக்கிரா ன்
பேர் சொன்னாலே
அரங்கம் அதிரும் இப்போது
கடைசி வரிசையிலிருந்து
கைதட்டவும் பலகிகொண்டான்
பிரமா ஸ்திரம் எர்ந்ததொரு காலம்
ப்ருஹன்னளையாய்
இருப்பதொரு கோலம்
வித்யாஷங்கர்

நல்லது செய்யுங்கள்!

2011-03-29T03:12:00.001-07:00

அரசியல், கட்சி வேறுபாடு, கொள்கை மாறுபாடு எல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒரு சரியான, தகுதி வாய்ந்த, அப்பழுக்கற்ற, தனிநபர் ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கிற, நாலு பேருக்கு நல்லது செய்வதை தினசரி கடமையாக கொண்டு இயங்கி வருபவர், கொளத்தூர் அதிமுக வேட்பாளர் சைதை சா.துரைசாமி.
தேனி பகுதி கம்யூனிஸ்ட் முழு நேர ஊழியராக இருந்து தற்சமயம் விலகி யிருக்கிற தோழர் ஒருவரின் 24 வயதான மகனுக்கு தினமும் 600 ரூபாய்க்கு மருந்து, மாத்திரை தந்தால் ஒரு மாதத்தில் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியும் நிலைமை.
என்னிடம் அந்த தோழர் வந்து முறை யிட்டார். முன்பின் நேரடியான அறிமுகம் இல்லாத சைதை சா.துரைசாமி அவர்களுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி மருத்துவ சான்றிதழ்களை இணைத்துக் கொடுக்கும் படி வழிசொல்லி தோழரை அனுப்பி வைத்தேன்.
மாலையில் அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பிய என்னை அந்த தோழர் இருமுறை தேடி வந்து போனதாகச் சொன்னார்கள்.
உதவி கிடைக்கவில்லையோ, வேறு மாற்று என்ன என்று யோசித்தேன்.
அந்த தோழர் தன் மகனோடு வீட்டிற்கு வந்தார். ""மாமாதான்டா உனக்கு எல்லாம்'' என்று மகனிடம் சொல்லி கைகூப்பினார்.
என்ன என்னு விவரம் கேட்டேன்.
சைதையார் மருத்துவமனை பேரில் மொத்த மருத்துவச் செலவுக்கான தொகைக்கும் காசோலை கொடுத் திருந்ததை தோழர் காட்டினார்.
சிறிது நேரம் இருவரிடம் பேசி அனுப்பி விட்டு யோசித்தேன்.
கட்சி வேறுபாடு பார்க்காமல் அந்த தோழரின் மகனுக்கு சைதையார் உதவியது, பகைவனுக்கருள்வாய் அருள் நெஞ்சே என்ற வரிகளை நினைவூட்டியது.
தமிழகத்தில் முதுமையில் வாடும் பத்திரிகையாளர்கள் 20 பேருக்கு மாதாமாதம் ஓய்வூதியம் வழங்கி வருகிறார்.
பள்ளிக் கட்டணம் கட்ட முடியாதவர் களுக்கு கட்டண உதவி, பேருந்து கட்டணம் கட்ட முடியாதவர்களுக்கு உதவி, இப்படி எத்தனையோ உதவிகளை வெளித்தெரியாமல் செய்து வருகிறார்.
குடிப்பழக்கமுள்ள பத்திரிகையாளர்கள் ஒரு வருடம் குடியை நிறுத்தினால் தங்க மோதிரம் வழங்கி வருவது, அவரது மனித நேயத்திற்கு இன்னுமொரு எடுத்துக்காட்டு.
தமிழகத்தின் வருங்காலத்தை கணக்கி லெடுத்து ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ் படிப்பதற் காக இலவச பயிற்சி மையம் நடத்தி வருகிறார்.
எல்லோரையும் போல பத்திரிகை நடத்தியோ, சேனல் நடத்தியோ மேலும் பணம் சேர்க்காமல் சிறுகச் சிறுக சேர்த்ததை வாரி வழங்கிவரும் வாழும் கால வள்ளல் சைதையார்.
"நல்லார் ஒருவர் உளறேல் அவர் பொருட்டு எல்லோர்க்கும் பெய்யும் மழை'
சைதையார் சட்டமன்றம் செல்வது கொளத்தூர் தொகுதி மக்களுக்கு மட்டுமல்ல.
தமிழக மக்களுக்கே நல்லது, நல்லது செய்யும், அந்த சந்தர்ப்பம் கொளத்தூர் வாக்காளர்களுக்கு இப்போது கிடைத் திருக்கிறது.
தவற விடாது செய்யுங்கள்.

கோணங்கி எனும் எழுத்துச்சிற்பி!

2011-03-14T03:35:00.000-07:00

தமிழில் ஒரு எழுத்துக்காரன் வருகை.
சிந்துபாத் தொடங்கி ஜெயமோகன் வரை
எத்தனையோ பேரின் படைப்புகளை படித்தாயிற்று
அவற்றில் பலவும் திரும்ப படிக்கும்படியாக
தூண்டவில்லை
திரும்பத் திரும்ப படிக்கவும், ஒவ்வொரு
முறையும் புதுவாசிப்பனுபவத்தை தருகிற
எழுத்தாக இருக்கிறது கோணங்கியின் எழுத்து

லா.சா.ரா. மௌளியின் வகையிலான
எழுத்து என்று கோணங்கியின் எழுத்தை
வரிசை கட்டிவிட முடியாது.
இதுதனி, தமிழுக்கு புதுசு. சுத்த சுயம்புவான
ஒற்றையடிப் பாதை.
கோணங்கியின் சலூன் நாற்காலியில்
சுழன்றபடி தொகுப்பிலுள்ள மீண்டும்
ஆண்டாளின் தெருக்களில்
மௌனத்தின் அடியில் நொறுங்கிய
சிருஷ்டிகளின் அதிர்வு. உளியின் பதிவுகள்
கரையான் தின்ற ஏடுகளில் உளியின்கோடு.
உளியின் தொகுதி ஒன்று கல்லில் பதுங்கிய பூதம்.
மூல உயிரென மைய இருள் நோக்கி தெறிந்த
வில்திறம் அதிரஅதி அலைஅலையாய் நூறாயிரம்
கல் மண்டபங்கள் தூண்கள் எல்லாம்
பேசாதிருந்த சிலை, கல்லின் பானவு விரக்தியின்
ஊற்று கல்லில் ஒளிரேகை இருளில் புகுந்து
அடிக்குரலில் குழுறும் புறா ஒன்றின் சோகமென
ஊமையான சிலை முகம். புறங்கள் தோறும்
அடைகிறது.

கர்ப்பகிரஹ இருளில் திரிகள் எரிகின்றன.
கிளியஞ்சட்டி தீபங்கள் கொண்டு வந்த மகளிர்
சூழ்ந்து வர அலபீடு கோபுரவாசல் சிற்பிகள் வாழும்
புஷ்பவனத் தெரு. கூட்டமாய் உறங்கும் மரங்கள்
கீழே ஊர்ந்து நகர்கிற நதி
கோவிலில் சிற்பங்களை பார்த்து நுட்பம் கண்டு
வியந்து, திகைத்து நெகிழ்கிறோம், அடடா இப்படி
இதழ் கடையோரம் குறுநகை, சுவாசிக்கிற நாசி,
சிரிக்கிற கண், குழைந்து நெகிழ்ந்த முன்கை,
இலையென படர்ந்த வயிறு, சற்றே சரிந்த முலை
உருட்டி எடுத்த நெகிழ்ச்சியோடு பிருஷ்டம்...
இவை எல்லாவற்றையும் கதைகளில் வரி வரியாய்
செதுக்கியிருக்கிறார் கோணங்கி
ஒற்றை வரிக்குள் ஒராயிரம் கதை, கவிதைகள்
பொதியக்கிடக்கிறது.
கல் மண்டபங்கள் தூண்கள் எல்லாம்
பேசாதிருந்த சிலை.
கல்லின் பாணஷ விரக்தியின் ஊற்று.
வரிவரியாய் செதுக்கிக்கட்டுகிற மாயக் கதைகளுக்குள்
வாசிப்பவன் வசியப்பட்டு உள் இழுத்துச்
செல்லப்படுகிறான்.

நாதஸ்வரஸ்வரங்களுள் லயிக்கிறவனின்
மோனம், வாசிப்பின் இறக்கம்.
நவீன இலக்கியத்தில் கோணங்கியின்
எழுத்துக்கள் சத்தமில்லாமல் ஊர்ந்து செல்லும்
ஆதிபாம்பு.
கிராமத்துப்புழுதியோடு மேனாட்டூ
சிந்தனைகளும் உட்புகுந்து கோணங்கி
எனும் கலைஞனின் கைவரிகளில்
எழுத்து சிற்பங்களாய் நின்று வியக்கவைத்து
திகைப்பூட்டி புற வாழ்விலிருந்து நிலை குளைய
வைக்கியது
பல எழுத்தாளர்களின் ஒரு சில கதைகள் நம்மை வெளியே
விடாமல் நாட்கணக்கில், மாதக்கணக்கில், வருடக்கணக்கில்
பிடித்து வைத்துக் கொள்வதுண்டு.
கோணங்கியின் ஒவ்வொரு வரிகளும், அடுத்தவரிக்குப் போக
விடாமல் பிடித்தாட்டுகிறது. ஒற்றை வரியே எங்கெங்கோ
இழுத்துப் போய் மனசை அலைக்கழிக்கிறது.
ஒவ்வொரு கதையும் புது வெள்ளத்தில் நிந்தி தத்தளித்து
கரையோறும் பரவசத்தை தருகின்றன.
இனி வருங்கால தலைமுறைக்கான
வாசிப்பு தளம்கோணங்கி.
காலங்கடந்து புதுமைப்பித்தன் கண்டு
கொண்டது போல
கோணங்கியை கண்டு கொள்ளாமல்
விட்டால்
இழப்பு தமிழ் சமூகத்திற்குத்தான்
கோணங்கிக்கு இல்லை.
அவனொரு சித்தன். இப்போதும் இருப்பில் இல்லை.
அவனுக்கு இறப்புமில்லை.
அவன் தனது ஒவ்வொரு சொட்டு
உயிர்த்துளியையும் வரி வடிவங்களாக
மாற்றி தமிழில் நடைபாதை விரித்து விட்டான்.
அதில் நடந்து பாருங்கள். தமிழையும்
உங்களையும் புதிதாக புதிய அனுபவமாக
உணர்வீர்கள்.

கோணங்கி எனும் எழுத்துச்சிற்பி!

2011-03-14T03:27:00.000-07:00

வாலி கவிதை

2011-03-02T02:43:00.000-08:00

இருக்கிறானா? இல்லையா ?

கவியரங்கம் தொடங்குமுன் - ஒரு
கண்ணீர் அஞ்சலி...
ஒரு
புலிப் போத்தை ஈன்று
புறந்தந்து-
பின் போய்ச் சேர்ந்த
பிரபாகரன் தாய்க்கு; அந்தப்
பெருமாட்டியைப் பாடுதலின்றி
பேறு வேறுண்டோ எனது வாய்க்கு?

மாமனிதனின்
மாதாவே! - நீ
மணமுடித்தது வேலுப்பிள்ளை;
மடி சுமந்தது நாலு பிள்ளை!
நாலில் ஒன்று - உன்
சூலில் நின்று - அன்றே
தமிழ் ஈழம்
தமிழ் ஈழம் என்றது! உன் -
பன்னீர்க் குடம்
உடைத்துவந்த பிள்ளை - ஈழத்தமிழரின்
கண்ணீர்க் குடம்
உடைத்துக் காட்டுவேன் என்று...
சூளுரைத்து - சின்னஞ்சிறு
தோளுயர்த்தி நின்றது;
நீல இரவில் - அது
நிலாச் சோறு தின்னாமல் -
உன் இடுப்பில்
உட்கார்ந்து உச்சி வெயிலில் -
சூடும் சொரணையும் வர
சூரியச் சோறு தின்றது;

அம்மா!
அதற்கு நீயும் -
அம்புலியைக் காட்டாமல்
வெம்புலியைக் காட்டினாய்; அதற்கு,
தினச் சோறு கூடவே
இனச் சோறும் ஊட்டினாய்;
நாட்பட -
நாட்பட - உன்
கடைக்குட்டி புலியானது;
காடையர்க்கு கிலியானது!

தம்பி!
தம்பி!
என நானிலம் விளிக்க நின்றான்-
அந்த
நம்பி;
யாழ்
வாழ்-
இனம்
இருந்தது - அந்த...
நம்பியை
நம்பி;
அம்மா!
அத்தகு -
நம்பி குடியிருந்த கோயிலல்லவா -
உன்
கும்பி!

சோழத் தமிழர்களாம்
ஈழத் தமிழர்களை...
ஓர் அடிமைக்கு
ஒப்பாக்கி; அவர்களது
உழைப்பைத் தம் உணவுக்கு
உப்பாக்கி;
செம்பொன்னாய் இருந்தோரை -
செப்பாக்கி; அவர்கள் வாழ்வை
வெட்டவெளியில் நிறுத்தி
வெப்பாக்கி;
மான உணர்வுகளை
மப்பாக்கி;
தரும நெறிகளைத்
தப்பாக்கி
வைத்த காடையரை
வீழ்த்த...
தாயே உன்
தனயன் தானே -
தந்தான்
துப்பாக்கி!

இருக்கிறானா?
இல்லையா?
எனும் அய்யத்தை
எழுப்புவது இருவர்;
ஒன்று -
பரம்பொருள் ஆள பராபரன்;
இன்னொன்று
ஈழத்தமிழர்க்கு -
அரும்பொருள் ஆன
பிரபாகரன்!

அம்மா! இந்த
அவல நிலையில் - நீ...
சேயைப் பிரிந்த
தாயானாய்; அதனால் -
பாயைப் பிரியாத
நோயானாய்!
வியாதிக்கு மருந்து தேடி
விமானம் ஏறி -
வந்தாய் சென்னை; அது -
வரவேற்கவில்லை உன்னை!
வந்த
வழிபார்த்தே -
விமானம் திரும்பியது; விமானத்தின்
விழிகளிலும் நீர் அரும்பியது!

இனி
அழுது என்ன? தொழுது என்ன?
கண்ணீர் கலப்பைகள் - எங்கள்
கன்ன வயல்களை உழுது என்ன?
பார்வதித்தாயே! - இன்றுன்னைப்
புசித்து விட்டது தீயே!
நீ -
நிரந்தரமாய்
மூடிக்கொண்டாய் விழி; உனக்குத்
தங்க இடம் தராத - எங்கள்
தமிழ்மண் -
நிரந்தரமாய் தேடிக்கொண்டது பழி!

நன்றி: ஜூனியர் விகடன்

Happy birthday to young star Ranjan

2011-03-01T01:32:00.000-08:00

ஸ்ரீ அன்னை

2011-02-26T00:46:00.001-08:00

உனது ஒவ்வொரு சிறு அசைவிலும்
உயிர்க்கிறேன்

இறுக மூடிய இதழ்களுக்குள்
வெளிவரத் துடிக்கும்
வார்த்தைகள் காதுகளில் ரீங்கரிக்கிறது

சிறு குழந்தை போல
நடந்து கொள்ளும் பாவணைகளில்
குதூகளக்கிறேன்

குழந்தைகளோடு குழந்தையாய்
இருக்கும் உன்னை
பெரியவளாக்கிப் பார்க்கும்
பிரயத்தனத்தில்
தோற்றுத் தோற்று
விழுந்து தவழ்கிறேன்
என்னையும் குழந்தையாக்கும்
மாயமறிந்த உன்முன்

.....

எதிர்படாமலிருந்திருக்கலாம்
எதிர்ப்பட்டுவிட்டோம்
பார்க்காமலே கழிந்திருக்கலாம்
பார்த்துவிட்டோம்

பேசாமலே இருந்திருக்கலாம்
பேசிவிட்டோம்

இனி பிரியாமலேயிருக்க
வழி ஏதுமில்லையாதலால்

பிரிவோம் என்ற அறிதலோடு
பயணிப்போம் முடியும் வரை

......

உன் ஞாபக அடுக்குகளை
கலைக்கிறேன்
உன் நெகிழ்ந்த கணங்களை
நினைவூட்டுகிறேன்
என்னை உன்னில் பதிக்கஅல்ல
உன்னை உனக்குச் சொல்ல

.....

எப்போதும் பாடலை முணுமுணுக்கும்
இதழ் அவளுக்கு
கைதட்டி ரசிக்க
யாருமற்ற போதிலும்
எப்போதும் பாடிக்கொண்டேயிருக்கிறாள்
அவள் தனக்கான பாடலை
தனக்குள்

......

நீ உனக்கே செய்து கொள்ளாத
நன்மையை உன்னால்
பிறருக்குச் செய்ய முடியாது

கழைக் கூத்தாடியும் கைதட்டலும்

2011-02-01T00:30:00.000-08:00

வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக கயிற்றில் நடக்கிற கழைக் கூட்டாடி கயிற்றை விட்டு கிழிறங்கும் போது அவனது தட்டில் விழுகிற காசு தான் அவனது பசியைப் போக்குகிறது. கூட்டத்தினரின் கைதட்டல் தான் அவனைத் தொடர்ந்து இயங்க வைக்கிறது.

வெறும் கைதட்டல் பசியமர்த்தாது என்பது எத்தனை உண்மையோ!

அத்தனை உண்மை வெறும் காசு மட்டும் போடுவது வித்தைச்காரனை கௌரவித்ததகாது.

அதனால் தான் அரசர் காலத்திலேயே பாடிவந்த புலவர்க்கு பாராட்டி பொற்கிழி கொடுத்து கௌரவித்தனர்.

தன்னை பார்க்க நெடுந்தொலைவிலிருந்து வந்த புலவன் களைப்பின் மிகுதியால் தூங்கிக் கிடந்ததை பார்த்து அரசன் அவனுக்கு வெண்சாமரம் கொண்டு வீசியது சங்கம் நமக்குத் தரும், பாடம்!

அதையேதான் இன்றைக்குள்ள நவீன அரசுகளும் பத்மஸ்ரீ, பத்மபூஷன், சாகித்ய அகாடமி, கலைமாமணி என்று விருது வழங்கி கௌரவித்து வருகிறது.

தமிழக அரசு அறிவித்துள்ள கலைமாமணி விருது பட்டியலில் எழுத்தாளர் சா.கந்தசாமி, நாஞ்சில் நாடன் பெயரும் இடம் பெற்றிருப்பது பெருமைக்குரியது.

தன்னோடு நட்பு பாராட்டிய ஓளவையோடு அதியமான் தோழமையோடு கள்ளுண்டு களிப்புற்றது. அவர் தமிழுக்கு அளித்த கவுரவம்.

இயல்பிலேயே எழுத்தோடும், இலக்கியத்தோடும் பின்னிப் பிணைந்த வாழ்வை மேற்கொண்டு வாழ்ந்து வரும் எழுத்தாளரே தமிழக முதல்வராகவும் இருப்பது தமிழகத்திற்கு பெருமை!

எழுத்தாளன் என்ற பிம்பத்தை எதிரியும் ஏற்றுக் கொள்ளும்படி செய்த தமிழ் சிம்மம் பேரசான் ஜெயகாந்தன்! அவரது இலக்கிய நாற்காலி இன்றளவும் காலியாகவே உள்ளது.

அறச்சீற்றம் கொண்ட அவரது இலக்கிய வழித் தோன்றல்களாக நாம் சா.காந்தசாமி நாஞ்சில் நாடனை ஏற்று கலைமாமணி விருது அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டதை வாழ்த்து வரவேற்போம்! அறிவும் வறுமையுள்ள மனிதனால் அவனுக்கும் சமூகத்திற்கும் பயன் நேராது என்பதைவிட கொடுமை, அவனால் இழப்புகளும் பாதிப்பும் நிச்சயம் சமுகத்திற்கு ஏற்படும் என்பது காலம் நமக்கும் படம் பிடித்துக் காட்டியது உண்மை.

இடி அமின் போன்ற எத்தனையோ சர்வாதிகாரிகள் அறிவில்லாததாலேயே பேரரசுகள் மண்ணோடு மண்ணானது வரலாறு காட்டும் பாடம்!

எழுத்தாளனை கௌரவிக்க தவறுகிற சமூகம், அறிவு வறுமை நோயால் பாதிக்கப்பட்டது. இதைத் தெரிந்துதான் தமிழக முதல்வர் உரிய நேரத்தில் உரிய எழுத்தாளர்களை அடையாளம் கண்டு கலைமாமணி விருது அறிவித்து கௌரவித்துள்ளார்.

நாஞ்சில் நாடனுக்கு சாகித்ய அகாடமி விருதை தொடர்ந்து கலைமாமணி விருது அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

நாஞ்சிலார் காட்டில் விருது மழை தொடர வாழ்த்துகிறோம்.

துரை

மக்களின் பசியையும் சாவையும் அழைத்து

2011-01-27T05:35:00.001-08:00

என் மனதில் ஒரு பயம் இருக்கிறது. அது பயிற்றப்பட்ட பயம். நான் ஒரு பெண் என்பதை எனது ஞாபகத்திலிருந்து எவ்விதம் அகற்ற முடியாதோ, அவ்விதமாக நான் ஒரு இரண்டாந்தரப் பிரஜை என்பதும் அகற்றப்படவியலாத விதத்தில் மனதில் ஆழப் பதிந்திருக்கிறது. அன்றேல் பதிய வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இலங்கையில் இருந்த காலங்களில் வெளியே செல்வதற்கு முன் எனது அடையாள அட்டை கைப்பையில் இருக்கிறதா என்று சரி பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. (இல்லை என்று கண்டபோதில் எத்தனை தூரமாக இருந்தபோதும் பதட்டத்தோடு மீண்டும் வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்து எடுத்துச் சென்றிருக்கிறேன்.) மேலும், அன்றைய நாள் அசம்பாவிதங்கள் எதுவும் நடந்திருக்கவில்லை என்பதை வானொலியில் ஒலிபரப்பப்படும் தணிக்கைக்குட்படுத்தப்பட்ட செய்திகளிலிருந்து நிச்சயப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஒவ்வொரு நாட்களும் நகரத்தினுள் நுழைய தன் முன்பாக குண்டுச் சத்தங்கள் கேட்கின்றனவா? இராணுவம் வழிமறித்து சோதனை செய்கின்றதா? என்று விசாரித்து முன்னெச்சரிக்கையுடன் கிளம்பவேண்டியிருந்தது. சில சமயங்களில் மிக அதிகாலையில் நாங்கள் எழுந்திருப்பதன் முன்னதாகவே இராணுவத்தால் சுற்றி வளைக்கப்பட்டு தேடுதல் நடவடிக்கைகள் முடுக்கிவிடப்பட்டிருக்கும். பயங்கரவாதிகளை வடிகட்டுவதற்கு இலகுவாக கோயில்களுக்கோ, தேவாலயங்களுக்கோ அனறேல் ஊரின் முக்கியமான சந்திக்கோ நாங்கள் துப்பாக்கிகளால் செலுத்தப்படுவோம். இராணுவத்தினர் விரும்பியபடி சோதனை செய்யப்படுவதற்கும் கைது செய்து கொண்டு செல்லப்படுவதற்கும் உரியவர்களாக நாங்கள் இருந்தோம். இந்த பூமியில் மனிதராகப் பிறந்த எல்லோருக்கும் பொதுவான அடிப்படை உரிமைகள் இருக்கின்றன என்பது, சாதாரண மக்களாகிய எங்கள் புத்தியிலிருந்து நீக்கப்பட்டிருந்தது. காலை விடிவது எவ்வளவு இயல்பானதோ அத்தகைய இயல்பானதாயிருந்தது அடிமைகளாக வாழ்வதும்.

பயங்கரவாத ஓழிப்பு என்ற பெயரில் அதிகாரங்கள் கூட்டிணைந்து பாரிய முன்னெடுப்புகளை மேற்கொண்டு விடுதலைப் புலிகள் மற்றும் மக்களில் கணிசமானவர்களைக் கொன்றழித்ததன் பிற்பாடு அந்தப் பயத்தின் அடர்த்தி அதிகரித்திருக்கிறது. எங்கள் இரத்த அணுக்களில் ஆதிக்கமானது துப்பாக்கி வழியாக பயத்தைச் செலுத்திவிட்டிருக்கிறது. புலம்பெயர்ந்து வெளிநாடுகளில் வாழும் ஈழத் தமிழர்கள் (அரசிற்கெதிரான ஆர்ப்பாட்டங்களில் ஈடுபட்டவர்களும், தோன்றியவர்களும், பேசியவர்களும், எழுதியவர்களும்) இலங்கைக்குச் செல்வதன் முன்பாக அங்கு தாங்கள் கைது செய்யப்படுவதற்கான சாத்தியங்களைக் குறித்து அச்சத்தோடு யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. மேலும், விடுதலை தொடர்பான புத்தகங்களை இலங்கைக்கு எடுத்துச் செல்வதற்கு முன் ஒன்றுக்கு இரண்டு தடவைகள் யோசிக்கிறார்கள். கணினியிலிருக்கும் பயங்கரவாதம் தொடர்பான கட்டுரைகளையும் புகைப்படங்களையும் அழித்துவிடும் படி நண்பர்களுக்குப் பரிந்துரைக்கிறார்கள். எங்களது தலையெழுத்து ஆயுதம் தாங்கிய இன்னொருவரின் கைகளில் சிறிய அட்டை வடிவில் இருப்பதை நாங்கள் எத்தனை இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

நான் நிமிர்ந்து பார்க்கிறேன். அவர்களுக்கு மூன்று கால்களோ கைகளோ இல்லை. ஆனால், கைகளில் இருக்கும் துப்பாக்கி ஒரு ஒளிவட்டத்தைத் தலைக்குப் பின்னால் சூழல விட்டுவிடுகிறது. என்னைச் சோதனை செய்ய உனக்கு அனுமதியில்லை என்று சில சமயங்களில் கூச்சலிட விரும்புகிறேன். ஆனாலும் நாங்கள் விரும்புவதைச் செய்வதற்கு எந்தக் காலத்திலும் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை.

எங்களுடைய வாழ்விடத்தை, கலாசாரத்தை, மொழியை, தொழிலை, தூக்கத்தை, படிப்பை, நாட்களை, பயணங்களை... சகலமானவற்றையும் அதிகாரங்களே இது நாள் வரை தீர்மானித்து வந்திருக்கின்றன. நான் ஒரு நாயை வளர்க்க விரும்புகிறேனெனில், பல விடயங்களைக் குறித்து முன்யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இலங்கை போன்றதொரு நாட்டில் நாய் வளர்ப்பது என்பது மீந்துவிட்ட சோறு, மாமிசத்தோடும் ஒரு துண்டுக் கயிற்றோடும் மட்டும் தொடர்புடையதன்று. பயங்கரவாதம் என்ற ஒற்றைச் சொல்லின் மீதேறி அவர்களால் எங்களது படுக்கையறைக்குள் பிரவேசித்துவிட முடியும். எங்களது குளியலறைக்குள் எட்டிப் பார்க்கவும் முடியும். ஒரு பெண்ணின் மார்பகத்தை அழுத்திப் பார்த்து அது மார்புதானா அன்றேல் குண்டா என்று உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதற்கும், அவளது உடலினுள் தங்களது வெறியை ஊற்றுவதற்கும், தடயங்களை அழிப்பதற்காக அவளைக் கொன்றுவிடவும் கூட அனுமதியுண்டு. ஒருநாள் எனது தாயார் மதிய சமையலுக்காக மீனை வெட்டிக் கொண்டிருந்த போது இராணுவம் வீட்டைச் சுற்றி வளைத்தது. கைகளை உயர்த்தும்படி நாங்கள் கட்டளையிடப்பட்டோம். வெள்ளி மீன் வெயில் பட்டு மேலும் பளபளக்க அம்மா கைகளை உயர்த்திக் கொண்டிருந்தார். இராணுவத்தினர் சோதனைகளை முடித்துக் கொண்டு போனபிற்பாடு, அப்போது சிறுபிள்ளைகளாக இருந்த நானும் என் சகோதரர்களும் அந்தக் காட்சியைக் குறித்துப் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டோம்.

இந்திய இராணுவத்தினரது ஆக்கிரமிப்புக் காலத்தில் அகதிகளாக கோயிலொன்றில் இருந்தவேளை கைகளை உயர்த்தியபடி வரிசையாகப் போக வேண்டியிருந்த போது அவமானத்தில் குறுகிக் போனோம். அப்போது நாங்கள் வளர்ந்து விட்டிருந்தோம். கழிவிரக்கத்தைத் தூண்டுவதற்காக இதை நான் எழுதவில்லை. நாங்கள் எவ்விதம் அடிமைகளாகச் சீவித்திருந்தோம்; இருக்கிறோம்; எங்கள் புத்தியில் அந்த எண்ணம் எப்படி ஆணிபோல அறையப்பட்டிருந்தது என்பதைச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

தற்போது சிங்கள மொழியில் மட்டுமே இலங்கையின் தேசிய கீதம் பாடப்பட வேண்டும்; தமிழ்ப் பதிப்பை நீக்கிவிட வேண்டும்; என்ற தீர்மானம் பாராளுமன்றத்தில் முன் மொழியப்பட்டிருக்கிறது. என்றைக்கும் உச்சரித்து அறியாத ஒரு மொழியில், நாங்களும் எங்கள் பிள்ளைகளும் வரிசையாக நின்று தேசிய கீதம் பாடும் காட்சி தோன்றி மறைந்தது. அந்தக் காட்சி அபத்தத்திலும் அபத்தமாக, கேவலத்திலும் கேவலமாக, இழிவிலும் இழிவாகத் தோன்றியது. நமோ நமோ மாத்தா என்று மீட்கப்பட்ட தமிழர்கள் பாடும் குரல் முள்வேலி முகாம்களிலிருந்து ஏற்கெனவே கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. முள்வேலி முகாம்களுக்கு வெளியில் நெடுங்கயிற்றில் விடப்பட்டிருக்கும் தமிழர்களும் அவர்தம் பிள்ளைகளும் அவ்விதமே பாடவேண்டும் என்ற விபரீத ஆசையின் உள்ளுறைந்திருக்கும் இனவாதத்தின் மீது காறியுமிழத் தோன்றுகிறது. ஐக்கிய இலங்கையை துப்பாக்கிகளால் ஒருங்கிணைத்துவிட முடியும் என்பதில் இருக்கக்கூடிய அதீத நம்பிக்கையின் உபகூறுகளில் ஒன்றாகவே தேசிய கீதச் சட்டத்தைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

மொழியானது சமூகக் கட்டமைப்பின் முதன்மைக் கூறுகளில் ஒன்றாகும். 1956இல் சிங்களம் மட்டும் சட்டம் அறிவிக்கப்பட்டதும் அதனை எதிர்த்து தமிழர்கள் போராடியதும் துப்பாக்கிக் கட்டைகளால் அடிவாங்கியதும் அறிந்த கதைகளே. ஆக, காலங்காலமாக மொழித் திணிப்பு என்பதில் பேரினவாதிகள் முனைப்பாகவே இருந்து வந்திருக்கிறார்கள். ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஆறாம் அறிவு வேண்டியதில்லை என்பதை யாழ். பொது நூலகத்தை எரித்ததன் வழியாக அவர்கள் உலகத்திற்கு உணர்த்தினார்கள். பயங்கரவாதத்தை நாங்கள் எப்படித் தோற்கடித்தோம் என்று அண்மைய காலங்களில் இலங்கை அரச தரப்பு உலகெங்கிலும் பேசி வருவது போன்று அர்த்தபூர்வமானது அந்த அறிவு எரிப்பு தமிழர்கள் வந்தேறி குடிகள் என்று மகாவம்சம் சொல்கிறது. இது சிங்களவர்களின் நாடு என்று அரசதரப்பு சொல்கிறது. பௌத்தமே முதன்மை மற்றும் சிறப்புச் சமயம் என்று இலங்கையின் சட்டம் சொல்கிறது. விஜயனின் வருகைக்கு முன் இலங்கையில் நாகரிகமடைந்த மக்கள் சமுதாயம் இருக்கவில்லை என்று இனவாதத்தை ஆதரிக்கும் எழுத்துக்களும் சிங்களவர்களும் அப்போதும் இப்போதும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அநேக நாடுகளின் வரலாறுகளில் சுதேசிகள் காட்டுமிராண்டிகளாகவே சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். வந்தேறி குடியேறிகளால் சுதேசிகளுக்கு நாகரிகம் கற்பிக்கப்பட்டதென்றே வென்றவர்களின் வரலாறுகள் அழுத்தமாக எழுதி வைத்திருக்கின்றன.

ஆசிய, ஆப்பிரிக்க நாடுகளை கையகப்படுத்திச் சுரண்டிய மேற்கத்தேய நாடுகள், தங்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நிலங்களில் வாழ்ந்த பூர்வீக மக்களின் மொழியைப் புறந்தள்ளி, குடியேறிகளாகிய தங்களது மொழியைத் திணிப்பதில் மும்முரமாக இருந்தன. பூர்வீக மக்களின் தனித்துவமான பண்பாட்டைச் சிதைத்ததன் வழியாக தங்கள் பொருளாதார ஆதிக்க நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டன. அல்ஜீரியாவில் பிரான்சியர்களும், கென்யாவில் ஆங்கிலேயர்களும் செய்தது இதைத் தான். நாகரிக மனிதர்களாகிய எங்களது மொழிக்கு நீங்கள் மாறிவிடுவதன் வழியாக காட்டுமிராண்டித்தனத்திலிருந்து மீட்சியடைகிறீர்கள் என அவை போதித்தன. அடையாள மீட்பு காலனிய ஒர்மை அகற்றல் (தமிழில் அ.மங்கை) என்ற நூலில் கூகி வா தியாங்கோ இந்தத் திட்டமிடப்பட்ட அடையாள அகற்றலைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார். காலனியாதிக்கத்திற்கு எதிரான கருத்துக்களை விதைத்த சினுவா ஆச்சுபே, கூகி வா தியாங்கோ, பீட்டர் ஆப்ரஹாம்ஸ் ஆகியோரும் ஆரம்பத்தில் குடியேறிகளின் நாகரிக மொழியில் எழுதத் தொடங்கியவர்களே 1979இல் வெளியிடப்பட்ட சிலுவையில் தொங்கும் சாத்தான் (தமிழாக்கம்: அமரந்த்தா, சிங்கராயர்) என்ற நாவலுக்குப் பிறகு கூகி வா தியாங்கோ தனது படைப்புகளை தாய்மொழியாகிய கிக்கூயூ மொழியிலேயே எழுதினார். அவர் சொல்கிறார்.

மக்களது மொழியில் புரட்சிகர ஒற்றுமை, நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தும் படைப்பாளி நிலைகுலைவுப் பண்பு கொண்டவராகக் கருதப்படுகிறார். எனவே, ஆப்பிரிக்க மொழியில் எழுதுவது குற்றமாகிறது; தண்டனைக்குரியதாகிறது. அந்த எழுத்தாளர் சிறைவாசம், நாடு கடத்தல், மரணம் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ள வேண்டியதாகிறது. அவருக்கு தேசிய விருதுகள் இல்லை. புத்தாண்டு மரியாதைகள் இல்லை. ஆனால், வசவுகளும் அவதூறுகளும் அள்ளி வீசப்படும். ஆளும் சிறுபான்மை இராணுவ சக்திகளின் எண்ணற்ற பொய்கள் அவர்கள் மீது சுமத்தப்படும்.

ஓடுக்கப்பட்டவர்கள்; விடுதலையின் வடிவங்கள் என்ற நூலுக்கு எழுதப்பட்ட முன்னுரையில் சார்த்தர் கீழ்க்கண்டவாறு சொல்கிறார்.

காலனிகளில் வன்முறையானது அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மனிதர்களை எட்ட நிற்க வைப்பதை மட்டும் தனது நோக்கமாகக் கொள்ளவில்லை; அது அவர்களை மனிதத் தன்மையற்றவர்களாக ஆக்க முனைகிறது. அவர்களது மரபுகளை அழிப்பதற்கும், அவர்களது மொழிக்குப் பதிலாக நமது மொழியை நிறத்துவதற்கும், நமது பண்பாட்டை அவர்களுக்குத் தராமல் அவர்கள் பண்பாட்டை அழிப்பதற்கும் தேவையான அனைத்தும் செய்யப்படும்.

ஒடுக்குபவர்கள் ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளாகிறவர்கள் விடயத்தில் வரலாறானது எல்லா இடங்களிலும் ஒன்றை மற்றொன்று பிரதி செய்தாற்போலவே தோன்றுகிறது.

தார்மீகப் பண்பும் அறச்சீற்றமும் மிக்க படைப்பாளிகள் ஊடகவியலாளர்கள் எல்லாக் காலங்களிலும் அதிகாரங்களுக்கு எதிராக பேசியும், எழுதியும் இயங்கியும் வந்திருக்கிறார்கள். அதிகாரங்களின் தீராத தலைவலி அத்தகையோரே. மாறாக அற்ப சலுகைகளுக்காக கோவணத்தை உருவி இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு அதிகாரங்களின் முன் குழைந்து நெளிகிற கவிப் பேரரசர்களும் இல்லாமலில்லை. எந்த மொழி அவர்களை ஏணியில் ஏற்றிவிட்டதோ, அந்த மொழியை அழிவுக்கு எடுத்துச் செல்கிறவர்களைக் குறித்து ஒரு விமர்சனங்களும் இல்லை. இந்நாட்களில், அதிகாரத்தின் பகட்டொளியில் மினுங்கும் இலக்கிய மேடைகளுக்கும் குறைவில்லை. அத்தகையோருக்கு வேண்டியதெல்லாம் ஆள்பவர்களைப் புகழ்ந்துரைப்பதன் வழியாகக் கிடைக்கும் அற்பச் சலுகைகளே. உண்மையைப் பேசும் நாக்குகளை அறுத்து எறியுங்கள். உண்மையை எழுதும் விரல்களைத் துண்டித்து விடுங்கள், என்பதே ஆக்கிரமிப்பு அரசுகளின் எழுதா வேதமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. திசநாயகம், நிமலராஜன், நடேசன், என்.சிவராம், லசந்த விக்கிரமதுங்க, அனுரா பிரியந்த், சுகிர்தராஜன், புண்ணிய மூர்த்தி, சத்தியமூர்த்தி, றஷ்மி மொஹமட், தேவராஜன் என உண்மையை எழுதியமைக்காகக் கொல்லப்பட்டவர்களின், சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர்களின் பட்டியல் (இலங்கையில்) நீளமானது. அண்மையில் சானல் 4 தொலைக்காட்சியில் காண்பிக்கப்பட்ட, ஊடகவியலாளர் இசைப்பிரியாவின் சிதைந்த பாலியல் வதை செய்யப்பட்டமைக்கான அடையாளங்களைக் கொண்ட, நிர்வாணமான உடல் அரசதிகாரத்தின் ஊடக தர்மத்தில் வெளிச்சம் பாய்ச்சியிருந்தது. கடந்த ஒரு தசாப்த காலத்தில் மட்டும் இலங்கையில் 24 ஊடகவியலாளர்கள் உண்மை பேசியமைக்காகக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். மேலும், பலர் நாட்டிலிருந்து தப்பியோடியிருக்கிறார்கள்.

ஃபின்õஸ் ஃபனானின் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள்: விடுதலையின் வடிவங்கள் சினுவா ஆச்சுபேயின் சிதைவுகள் , அலெக்ஸ் ஹெய்லியின் வேர்கள் ஆகிய படைப்புகள் ஒரு மண்ணின் மக்கள் தமது தனித்துவமான அடையாளங்களிலிருந்து ஆக்கிரமிப்பாளர்களால் எவ்விதம் அடையாள நீக்கம் செய்யப்படுகிறார்கள் என்பதை வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றன. ஆப்பிரிக்காவில் இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்ந்த மக்களை மிருகங்களைப் போல விரட்டிப்பிடித்து அவர்களது கழுத்துகளில் வளையங்களையும் கால்களில் சங்கிலிகளையும் மாட்டி கூண்டுகளில் அடைத்து அமெரிக்காவின் பண்ணைகளிலும் கொழுத்த வெள்ளைத் தோல் கொண்ட எசமானர்களின் வீடுகளிலும் ஒய்வொழிவு கொடுக்காமல் உழைப்பைக் கறந்த காலனித்துவ வாதிகளிலிருந்து இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் எந்தவகையில் முன்னேறி விட்டிருக்கிறார்கள்? கட்டாய உழைப்பிலிருந்து தப்பியோடிய குற்றத்திற்காக உயரத்தில் தொங்கவிடப்பட்டு தசை கிழியும் படியாக சவுக்கினால் விளாறப்பட்டு குற்றுயிரும் குலையுயிருமாகத் தொங்கவிடப்பட்ட கறுப்புக் காலங்களிலிருந்து நாகரிக மனிதர்கள் என்று பீற்றிக்கொள்கிற நாம் எத்தனை தப்படிகள் முன்னேறியிருக்கிறோம்?

பதுங்கு குழிகளினுள் உயிரோடு புதைக்கப்பட்ட மூச்சுக்காகத் திணறியவர்களின் கடைசிக் கணங்களைப் பற்றி நாம் மறந்துவிடலாம். தசை, எலும்பு, குருதி எனத் தனித்தனியாகப் பிரிந்து கிடந்த குழந்தைகளை மறந்துவிடலாம். தடுப்பு முகாம்களிலிருந்து விசாரணைக்கென்று அழைத்துச் செல்லப்பட்டு மாதக் கணக்காக இராணுவத்தினரின் கூட்டுப் பாலியல் வக்கிரங்களுக்குப் பலியாகி மக்கி மடிந்த பெண்களை மறந்துவிடலாம். எங்கள் பிள்ளைகள் உயிரோடு இருக்கிறார்களா இல்லையா என்றாவது சொல்லுங்கள் என்ற கோரிக்கையுடன் தத்தம் பிள்ளைகளின், சகோதரர்களின், கணவர்களின் புகைப்படங்களைக் கையில் ஏந்தியபடி கண்ணீர் வழிய நின்று கொண்டிருக்கும் காணாமல் போனவர்களின் உறவினர்களை மறந்துவிடலாம். ஐயா பசிக்குது எனத் தெருக்களில் கையேந்தும் மழலைகளது காய்ந்து கறுத்த முகங்களை மறந்துவிடலாம். அடிப்படை வசதிகள் கூட இல்லாமல் தெருக்களில் படுத்துறங்கும் மக்களை மறந்துவிடலாம். தமது எதேச்சாதிகாரத்தினால் ஜனநாயகம் என்ற சொல்லை அகராதியில் மட்டும் விட்டு வைத்திருக்கிற அதிகாரங்களை மறந்து விடலாம். மக்களது வரிப் பணத்தை தமக்காகவும் தமது அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்காகவும் சுருட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஊழல் முதலைகளை மறந்துவிடலாம்.

அடுத்த தேர்தல் வருகிறது. சுவரொட்டிகளில் சிரிக்கும் முகங்களுக்கருகில் வாக்குறுதிகளும் சிரிக்கத் தொடங்கிவிட்டன. அரிசிக்காகவும், தொலைக்காட்சிப் பெட்டிக்காகவும், சேலை வேட்டிக்காகவும், உறைகளில் வைத்து இரகசியமாகக் கையளிக்கப்படும் ரூபாய் நோட்டுக்காகவும் நாம் மனிதர்கள் என்பதை ஞாபகமாக மறந்துவிடலாம்.

கைவிடப்பட்டவர்களிடம் பசியையும் சாவையும் அழைத்து வருவன துப்பாக்கிகள் மட்டுந்தானா?

அதிகார சாத்தான்களும்

அவர் தம் வேதங்களும்

ஜனவரி அம்ருதா இதழில் தமிழ்நதி எழுதியுள்ள அதிகாரச் சாத்தான்களும் அவர்தம் வேதங்களும் கட்டுரை மனதை உலுக்கியது. தமிழர்கள் நம் தொப்புள் கொடி உறவுகள் இலங்கையில் பட்ட கஷ்டங்களை கூடுதல் குறைவில்லாமல் இயல்பாக எழுதியிருக்கிறார்.

பதுங்கு குழிகளினுள்

உயிரோடு புதைக்கப்பட்டு

மூச்சுக்காக திணறியவர்களின்

கடைசிக் கணங்களைப் பற்றி

நாம் மறந்து விடலாம் என்று தொடங்கி

அவர் அடுக்குகிற மனித உரிமை மீறல்கள் மனிதாபிமானமுள்ள யஎவராலும் மறக்க முடியாத கொடுமைகள்.

கடைசி வரிகளாக அவர் முன்வைக்கும் கேள்வி மனித குலத்தின் மனசாட்டியை உலுக்குபவை

கைவிடப்பட்டவர்களிடம் பசியையும் சாவையும் அழைத்து வருவன துப்பாக்கிகள் மட்டுந்தானா?

இனி படியுங்கள்....

துரை

தனியன்......

2011-01-26T23:58:00.000-08:00

முன்பின்

அறிமுகமில்லை தான்

ஆனாலும் அவரது

பேச்சின் வசீகரத்தில்

தூரம் தொலைந்து போனது

அவரது ஊர் வந்ததும்

அவர் இறங்கிவிட்டார்

அவ்வளவு பயணிகளை

சுமந்து செல்லும் ரயிலில்

சட்டென

தனியானானேன்

இப்படித்தான்

பணி நிமித்தமாக

வசதி வாய்ப்பால்

பலரும் பிரிகிறார்கள்

எப்போதும்

என்னை

தனியனாக்கி.......

வித்யாஷங்கர்

ஊனம்

நகரின்

பிரதானச் சாலையில்

இருப்பார்

இரு காலும் ஊனமுற்றவர்

அவர் முன் துணியொன்று

விரித்துக் கிடக்கும்

சில்லரைகளோடு

எப்போதேனும்

அவரைக் கடக்கும்போது

சில்லரை இல்லாதபோது

குற்றவுணர்வோடு

பார்வையைச் செலுத்தி

நடப்பேன்

அவரிடமும் ஒரு

போலீஸ்கார புண்ணியவான்

மாமூல் வாங்கிச் செல்வதை

பார்த்த பின்

அவராக இல்லாதிருப்பதில்

ஆறுதலடைந்தேன்.

வித்யாஷங்கர்

ஈரம் காய்தலுக்கான அவசியம் ஒரு புத்தக மதிப்புரை

2011-01-12T00:44:00.000-08:00

“கவிதை புத்தகங்கள் தான் சரியா போறதில்லை” என்று தொலைக்காட்சியொன்றில் சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் ஸ்டால் வைத்திருக்கும் பெண்ணொருவர் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கிறார்.

இன்னொருபுறம் ஏகப்பட்ட புத்தக வெளியீட்டு விழாக்கள் ஏதோ ஜனவரிக்குப்பின் புத்தகமே எழுதமாட்டார்கள் என்பது போல ஒரே களேபரம்.

தெரிந்த பதிப்பக நண்பர்கள் கூட எழுதிக் கேட்கும் போதே “கவிதை தொகுப்பு வேண்டாமே சிறுகதை வேண்டாமே, நாவல் அல்லது கட்டுரைகள் தாருங்கள்” என்றே கேட்கிறார்கள்.

கவிதை புத்தகங்களை அரசு நூலகத்திற்கு எடுப்பதில்லை என்பது பதிப்பாளர்ளகளின் ஆதங்கம்.

பிரபல வார இதழ்களில் சிறுகதை என்பதன் சகாப்தமே முடிந்து ஒரு பக்க கதையாக சுருங்கிவிட்டது. அநேகமாக எல்லா பத்திரிகைகளிலும் தொடர்கதை நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது.

பத்தி எழுத்தாளர்கள் காட்டில் தான் மழை! பத்திரிகைகள் தங்களது தேவைக்காக டிரைவரின் அனுபவங்கள், சிட்டி ஆட்டோ ஓட்டுனர் அனுபவங்கள் என்று புதிது புதிதாக ஆட்களை தேடித் தேடி உற்பத்தி செய்கிறார்கள்.

பத்திரிகையின் (அதிகபட்சம்) 4 பக்கங்களுக்குள் கவிதைக்கும் இடமளிக்கப்படுகிறது. (ஏதோ போய்ட்டு போகுது என்று)

பதிவர்கள் “கவிதை வெளியீடா” என்று தலைதெறிக்க ஒடி ஒளிகிறார்கள்.

இப்படியான கவிதைச் சூழலில் தான் செல்வராஜ் ஜெகதீசனின் ஞாபகங்கள் இல்லாது போகுமொரு நாளில் கவிதை தொகுப்பு மூத்தகவி வண்ணதாசன் முன்னுரையோடு அகநாழிகை வெளியீடாக வந்திருக்கிறது.

இதையும்

இன்னும் சற்று மேம்பட்டதாக

இன்னும் சிறிது சுரத்துள்ளதாக

இன்னும் கொஞ்சம் உவப்பானதாக

இன்னும் எப்படியெல்லாமோ

இருந்திருக்கலாம் என்கிறீர்கள்

இந்த சிறு வாழ்வில்

இந்தளவாவது இயன்றதே என்கிறேன்

இதையும் எப்படியாவது புரிந்து கொள்ளுங்கள்

ஏனைய பிறயாவற்றையும் போல.

புத்தகத்தை புரட்டியதும் கண்ணில்பட்ட கவிதை இது.

இந்த கவிதையை படித்தபின் விமர்சனம் எழுதுவதில் சிறு தயக்கமே எழுந்தது.

இருப்பினும் சமீப வருடங்களில் துடியாக கவிதைத்தளத்தில் இயங்கி வருபவரான செல்வராஜ் ஜெகதீசனை குறித்து எழுத வேண்டியிருக்கிறது.

இறுக்கிப் பிடிக்கும் வாழ்க்கையில்

இன்னொரு முகத்தின்

சோகத்தை இம்மியாவது

இடம் பெயர்க்க முடிந்ததென்ற

நிம்மதி எனக்கு

அபுதாபியில் பணியாற்றும் எத்தனையோ பேர்களில் கவிதையை தனது தோள் சாய்க்கும் துணையாக கொண்டு செயல்படுபவர் என்பதையும் சேர்த்துப் பார்க்கும் போது அவரது பகிர்தலுக்கான பதற்றத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

கவிதைபத்து எழுதியிருப்பதன் மூலம் அவருக்கு கவிதை குறித்து கோட்பாடு இருக்கிறது.

ஏதாவது தொக்கி

நிற்றல் நலம்

என்றெல்லாம் சொல்கிறார்.

மீட்டாத வீணைகவிதையை அவரது கோட்பாட்டின்படி பார்ப்போம்.

இங்கிருந்து போயிருந்த

என்னைப் போலவே

அங்கிருந்து

அவர்கள் வந்திருந்தார்கள்

அவரவர் இடங்களைக் குறித்தே

அதிகமும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்

அயர்ந்து திரும்பும் வரை

தன் பொருட்டும்

எழும் விரல்களுக்காக

மீட்டாத வீணையென

காத்திருக்கும்

மீளாத்துயரில் அந்த இடம்

மீட்டாத வீணையென்ற மிகவும் நைந்துபோன உவமையால் கவிதை எழும்பாமல் சமதளத்தோடு நின்று விடுகிறது. நட்பு கருதி இப்படியிருந்திருந்தால் என்று ஒரு மாதிரியை முன்வைக்கிறேன்.

ராஜ பாளையத்து

பெரியம்மையும்

ஏழாயிரம் பண்ணை

சித்தியும்

திருச்செந்தூர் போனார்கள்

கடற்கரையிலமர்ந்து

கடலை கொறித்தபடி

தத்தம்

மருமக்கள்

கொடுமைகளை

மெய்மறந்து பேசினர்

ஆர்ப்பரித்து வந்த

அலைகள்

சோர்ந்து போய் திரும்பின

கடலுக்குள்

சென்ற இடத்தை கவனிக்காத துயரை என்னால் இப்படித்தான் வெளிப்படுத்த முடியும்.

டீ குடிக்கச் செல்வதைக் கூட பகிர்ந்து கொள்ள துடிக்கிற மனசு அதை கவிதையாக நம்பவைக்கிறது. ஆனால் வாசிப்பவனிடத்தில் அது கவிதானுபவத்தை ஏற்படுத்துமா என்று யோசியுங்கள் தன்னை, தன் அனுபவத்தை பகிர்ந்து கொள்ளத் துடிக்கிற பதட்டம் தணிந்து செல்வராஜ் ஜெகதீசன் தன் ஞாபகங்களை அனுபவத் திரட்சியாக்கிச் சொல்லும் போது மிக நல்ல கவிதைகள் கிடைக்கக்கூடும். இந்த தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகளில் அதற்கான நுட்பம் இவர் கைவரப் பெற்றிருப்பது, ஆங்காங்கே தென்படுகிறது.

வண்ணதாசன் முன்னுரையில் சொல்வது போல இந்தக் கவிதைகள்.

பக்கத்திலிருக்கிற ஒருவரிடம், உடனுக்குடன் போசுகிற அன்றாடத்தின் தொனியுடன் (கவனிக்க வேண்டியது) அமைந்து விடுகின்றன. நாம் அன்றாடங்களை அன்றாடங்களின் தொனியை வாழ்விலிருந்து உதறிவிட முடியாது. ஆனால் கவிதையில், அந்த உதறுதலுக்கான, ஈரம் காய்தலுக்கான, வெயிலுக்கும் வெதுவெதுப்புக்குமான அவசியம் இருக்கிறது.

இதையே நானும் தங்களுக்கு வற்புறுத்தலாக முன்வைக்கிறேன்.

வித்யாஷங்கர்

எப்போதும் அவள் தேவதையாகவே இருந்தாள்

2011-01-07T02:34:00.000-08:00

மார்போடு புத்தகங்களை ஏந்தி

சீருடையில் பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில்

பதுங்கி பார்த்துப் போனபோதும்

பெரியவளாகி தூணோரம்

பாதிமுகம் தெரிய

அவன் பேச்சை வரிவிடாமல்

கேட்ட போதும்

பெற்றோரால் நிச்சயிக்கப்பட்ட

மணம் முடித்து காரிலேறியவள்

மண்டப வாசலில் நின்றவனுக்கு

சிரித்து கைகாட்டிச் சென்றபோதும்

இருபதாண்டு இடைவெளிக்குப்பின்

தலைக்கு சிக்கெடுத்தபடி

எதிர் பாராமல் சந்தித்த அவனுக்கு

இதழோர சிரிப்பொன்றை உதிர்த்தபோதும்

இறுதி நாள்களில்

கேசம் உதிர்ந்து உடலுருகி

படுக்கையிலிருந்து எழ முடியாமல்

பார்க்க வந்தவனை கண்டதும்

விழியோரம்

கண்ணீர் கசியவிட்டபோதும்

மஞ்சள் பூசி மாலை சூடி பலர் மனங்குமுற

மண்ணிலிருந்து பெயர்த்தெடுத்த மஞ்சள் கிழங்காய்

பல்லக்கில் இறுதி ஊர்வலத்தில்

எடுத்துச் செல்லப்பட்ட போதும்

அவள் தேவதையாகவே இருந்தாள்

வித்யாஷங்கர்

வேறுவேறு

2011-01-06T00:25:00.000-08:00

நதி யாருக்கானதுமில்லை

படகும்

பயணிக்கு சொந்தமானதில்லை

பயணிக்கும்

பயணம் மட்டுமே

சொந்தம்

எங்கிருந்து எங்கு நோக்கி சென்றாலும்

நதியின் போக்கு தன் போக்கு

பயணியின் நதியும்

படகோட்டியின் நதியும்

வேறு வேறு

.........

கவிதை

2010-12-31T02:08:00.000-08:00

மனசின் பேச்சு; வெட்டவெளிக்காற்று;

குழப்பம் தெளிய வரையும் சொற்கோலம்

குழப்பத்தில் விளைத்த சொற்கோலம்

வார்த்தை அலைகளை

வரிகளுக்குள் அடைக்கும் பிரயத்தனம்

மனதைக் கொட்டிக்காட்டும்

சொற் கண்ணாடி.

நேரில் சொல்ல முடியாததை

சொல்லும் சூட்சமம்

நுட்பம் கண்டு வியந்த

தருணத்தின் சொற் செட்டு

இப்படியுமா? அப்படியுமா?

என்பதை பகிரங்கமாக

முன்வைக்கிற ஆவணம்.

குழந்தையின் கைதட்டல்

குமரியின் நாணம்

அருவியின் தண்மை

நதியின் சிலிர்ப்பு

இலையின் பச்சையம்

சர்க்கஸோ

சாகசமோ அற்ற

சொல் விளையாட்டு

இழப்பின் சோகம்

இருப்பின் வாதை

சூழலின் மூச்சுத்திணறல்

உறவுகளின் அபத்தம்

உணர்வுகளின் கும்மி

எல்லாமான

எதுவுமற்ற

நவீன ஓவியம்

தோர்த்தவனறிவான்

தெளிவு

தேடத்தேட ஓடி ஓழியும்

கண்ணாமூச்சி

தேடாமல் தோள் தொற்றும்

பட்டாம்பூச்சி

மூச்சுப் பிடித்து

மூழ்கியவர்கள்

முத்தெடுக்கிறார்கள்.

சிலருக்கு ஜிப்பி

சிலருக்கு சோழி

எல்லோருக்கும் கிடைக்கும்

ஏதோவொன்று

..................

சங்கப்பலகை

தென்கோடி தமிழகத்தின்

அய்யர் சங்கப்பலகை

அவருக்குப்பின்

அதிகார பீடமாகி

கல்லாப் பெட்டியாய் கலகலக்கிறது

அய்யங்கார் சங்கப்பலகை

அவரோடு அழிழ்ந்தே போனது

கார்ப்பரேட் சங்கப்பலகைகள்

மார்க்கெட்டிங் யுத்திகளில்

மனச்சாட்டியை விற்று

மாட்டிக் கொண்டு முழிக்கிறது

காட்டுப் பூக்கள்

கடைக்கு வருவதில்லை

விற்பனைக்கு

நாலாம் தமிழ்ச்சங்கம் கண்ட

பாண்டித்துரைத் தேவரின்

கொடையாக

கிடைக்கிறது

அபிதான சிந்தாமணி

..................

முகப்புத்தகம்

2010-12-28T01:33:00.001-08:00

எனது கணினியின் முகப்புத்தகத்தில்

யாருக்காகவோ

உருகியவளின் கடிதம்

பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டு

கருத்து கேட்கப்படுகிறது

* நான் அவனில்லை

விதவிதமான உடையில்

வேவ்வெறு போஸ்களில்

நட்பு வேண்டுகிறார்கள்

சில பெண்கள்

தீராத காம வேட்கையோடு

* கணினி உறவு

கற்புக்கு பாதுகாப்பு

குடி கொண்டாட்டங்களை

நண்பர்கள் புடைசூழ

புகைப்படங்களாக்கி காட்டுகிறார்கள்

* அதில் நானில்லை

ஒரு எழுத்தாளனை

காமெடியனாக்கி

நாலாபுறமிருந்தும்

எழுதி நக்கல் நையாண்டி செய்கிறார்கள்

* ஊருக்குப் பெரிய கழுதை

உதுத்த கழுதை

முகப்புத்தகம்

முகங்களை மட்டுமல்ல

அவரவர்

அகங்களையும்

காட்டி விடுகிறது

வெட்ட வெளிச்சமாய்.....

நேற்றைப் போல் இன்று....

2010-12-25T04:28:00.001-08:00

நாளை என் இருப்பால்

நலமொன்றுமில்லை

நாட்டுக்கோ ஊருக்கோ

வீட்டுக்கோ

இன்றைக்கும் அப்படித்தான்

இருந்தாலும்

அன்றன்றைய பாடுகளை

அவரவரே பட்டு தீர்வது தானே

சரி.

இப்படித்தான் கழிந்தது

நேற்றும் இன்றும்

நாளைக்கான கனவுகளை

இழந்தவனிடம்

நாளைக்கான பணத்தை

இழந்தவனிடம்

நாளைக்கான அன்பை

இழந்தவனிடம்

இன்றைக்கானது என்று

சொல்லிக் கொள்ள

எதுவுமில்லை

நேற்றைப் போல்

வித்யாஷங்கர்

பெயர் தெரியா பூ பூத்தது

2010-12-23T00:41:00.000-08:00

என் மேஜையில்

திடீரென முளைத்த

செடியில்

பெயர் தெரியா பூ பூத்தது

எனது தாடியில்

படிந்தது பச்சையம்

திடிர்ச் செடிக்கு

ஒரு பெயரும்

பூவுக்கு ஒரு பெயரும்

யாரேனும் சொல்லுங்கள்

........

நதியொன்று

சாலையைக் கடக்க முயன்று

தோற்று பின் வாங்கியது

பூனை நதியைக் குடித்து

சாலையைத் தின்று

பறந்தது வானில்

சிறகில்லாமலே

........

தோட்டக்கள் நிறைக்கப்பட்ட

துப்பாக்கி முன்

ஏராளமான பிணங்கள்

சிலவற்றின் கையில்

தோட்டாக்கள் நிறைந்த

துப்பாக்கியும் இருந்தன

........

உன் பெயர் சொல்லி

அழைத்தேன்

நீ திரும்பி பார்க்கவில்லை

யாரோ திரும்பி பார்க்க

எனக்கு வேறுதிசை நோக்குவது தவிர

வழியில்லை

........

அந்த ஆடு பூவைத்தின்று

புழுக்கை போட்டது

பூக்களாய்

பூக்களின் வாசணையில்

பித்தான ஆடு

தலை தெறிக்க ஒடியது

காடு விடுத்து

........

அவளின் கை ரேகை

விரல்கள் தாண்டி வளர்ந்தது

இப்போதெல்லாம்

ரேகை

இன்னொரு விரலாக

மாறிவிட்டது அவளுக்கு

........

பேருந்தில்

பியானோவை வசித்தவன்

ஒட்டுநரில்லாமலே

வாகனத்தை

விரும்பியதிசைக்கு

செலுத்துகிறான்

எந்த விபத்தும் நேராமல்

........

அவன்

இவன் ஆனான்

இவன்

இவன் அவன் ஆனான்

எவன்

எவன் ஆனான்

யாருக்கும்

தெரியா பெருங் குழப்பம்

........

உ

டைந்து

கிடக்

கிறது

நாற்

காலி

எப்போதோ

யாரோ

அமர்ந்தது

கோவில்பட்டி குறிப்புகள்

2010-12-22T00:18:00.001-08:00

முதலாம் வகுப்பு

கோவில்பட்டி பஸ் ஸ்டாண்டையொட்டி அடுத்திருந்தது கோபாலகிருஷ்ணா ஆரம்பப் பாடசாலை. ஒண்ணாம் வகுப்பு டீச்சர் சீதாலஷ்மி பாட்டி. அம்மாவுக்கு ஒருமுறையில் சித்தி. பள்ளிக்கு எதிரே எங்கள் வீடு. இடையில் ரோடு.

கொளுகொளுவென்று எளிதில் தூக்கி சுமக்க முடியாதவனாக நானிருப்பேனாம். அதனாலேயே செல்லமாக பாலய்யா (டி.எஸ்.பாலய்யா) அக்காக்கள் அழைப்பார்கள். பிடறி தாண்டி முதுகுவரை நீண்டு வளர்ந்த முடி. காலில் கொலுசு.

வீட்டின் பின்புறம் பூத்துக் குலுங்கும் கனகாம்பரச் செடியிலிருந்து பூப்பறித்து பள்ளிக்கு மேல் சட்டையில் முடிந்து எடுத்துப் போவேன். டீச்சர் பாட்டி தலையில் கிருஷ்ணர் கொண்டை போட்டு கட்டிய பூவை தலையில் வைத்து, சொம்பு ஒன்றை கொடுத்து என்னை வீட்டுக்கு அனுப்பிவைப்பார். அம்மா புளிபோட்டு தேய்த்துக் கழுவி யாணைக்கிணறு தண்ணீர் நிரப்பி என்னிடம் கொடுத்தனுப்புவார். (இப்போது யாணைக்கிணறு தூர்ந்து போய் பாழுங்கிணறாக முள் மண்டி ஏ.கே.எஸ் தியேட்டர் பின்புறம் உள்ளது).

டீச்சரிடம் தண்ணீர் செம்பைக் கொடுத்ததும் அவர் மடியிலேயே தூங்கி விடுவேனாம். அப்புறம் மதியம் சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கு வந்தால் மறுநாள் தான் ஸ்கூல்.

ராஜபாளையத்திலிருந்து பெரியம்மாவோ, ஏழாயிரம் பண்ணைகளிலிருந்து பாட்டி, தாத்தா, சித்தி இப்படி யார் வந்தாலும் ரோட்டை கடந்து வீட்டுக்குள் நுழையும் முன்பே வகுப்பிலிருந்து பார்த்தாலே தெரியும். அப்படியாரேனும் வந்துவிட்டால் டீச்சரிடம் சொல்லிவிட்டு வீடு கிளம்பிபோவேனாம். இதுதான் ஒண்ணாம் வகுப்பு படிப்பு.

கிருஷ்ணர் கொண்டையோடு என்னை மடியில் வைத்து பஸ் ஏஜண்ட் ராசாண்ணன் ஸ்டுடியோவில் போட்டோ எடுத்திருக்கிறார். போட்டோ எடுக்கும்போது நான் தூங்கியிருக்கிறேன்.

பிரிண்ட் போட்டபோது இறந்துபோன என்னை அவர் மடியில் வைத்திருப்பதுபோல வந்துவிட்டது.

அவ்வளவுதான் ராசாண்ணனுக்கு கோபமான கோபம். போட்டோவை கிழித்தெறிந்து ஸ்டுடியோவை உடைத்தெறிந்து விடுவேன் என்று ஒரே களேபரம்.

அப்புறம், ஸ்டுடியோக்காரர் காசுவாங்காமல் மறுபடியும் என்னை அழைத்து வரச் செய்து அவர் மடியில் உட்காரவைத்து படம் எடுத்து பிரிண்ட் போட்டுக் கொடுத்தாராம்.

நான் பி.ஏ. படித்துக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு நாள் ஸ்டுடியோக்காரர் இந்த தகவலைச் சொன்னார்.

தினமும் இன்டர்வெல் விட்டதும் எல்லோரும் வேப்பம் பூவை சேகரிப்போம். அஞ்சாங்கிளாஸ் வாத்தியாரும் ஹெட்மாஸ்டருமான கோபாலகிருணய்யர் அதை ஒரு துணிப்பையில் எடுத்துப் போய் வேப்பம்பூ ரசம் செய்து குடிப்பாராம் டீச்சர் சொன்னார்.

அண்ணன், சின்னக்கா, நான், தங்கை எல்லோருக்கும் இங்குதான் ஆரம்பக்கல்வி. இப்போது அது வளவு வீடாகிவிட்டது. அப்போது தினத்தந்தியில் கன்னித்தீவு படிக்க இருந்த மன்னன் டீஸ்டாலும் இப்போது இல்லை. ராசாண்ணனும் இல்லை.

வேறொரு நாடகம்

2010-12-18T00:23:00.001-08:00

கூச்சல்களால் நிரம்பி வழியும்

மது விடுதிகள்

இப்போது கூடுதலாக கிடைத்த

சலூனைப் போன்ற

ஆண்களுக்கான சுதந்திரவெளி

நீங்கள் நினைப்பது போல

இங்கு சந்தோஷம் மட்டுமே

நிரம்பி வழியவில்லை

விம்மல்களும்

தோல்விகளின் புலம்பல்களும்

சிதறியே கிடக்கிறது

புத்தனுக்கு எதிரான

ஆசைகளின் வேர்கள்

இங்கு மதுவார்த்து

வளர்க்கப்படுகின்றன

கூடவே வன்மங்களும்

கவிழ்ந்துபோன

கதாநாயகர்கள் காமெடியன்களாகி

கலாய்க்கிறார்கள்

இது ஒப்பனை கலைந்த

வேறொரு ஒப்பனை

வேறொரு நாடகம்

கடல் கன்னி அழைப்பு

2010-12-18T00:21:00.001-08:00

கடலுக்குள் வா வா என்றழைக்கிறாள். கடலை விட்டு தொலைதூரமிருந்தாலும் தேடிவருகிறாள். வா முத்துக்கள் பவளப்பாறைகள் கடல்குதிரைகள் இன்னும் இன்னுமென்று ஏராளமாக உன் காலடிபடக் காத்துக்கிடக்கின்றன வா. சூரிய ஒளியே அறியாது கடலின் அடியாழத்தில் விளைந்த தானியக்குமரி காத்திருக்கிறாள் வா. விளைந்த சங்குகளில் தன் நாதத்தை மூல மந்திரமாக்கி ஒடுங்கி ஒரு சங்கில் உயிர் வாழும் சித்தன் உனக்கென ஒரு மந்திரத்தோடு காத்திருக்கிறான் வா.

அகல்யை அள்ளிய நீரில் காமுறச்செய்த இந்திர விந்து அடைக்கப்பட்ட சங்குள் கருவாய் வளர்கிறது. வந்தெடுத்து கப்பாற்று. வராக அவதாரத்தின் போது உண்டாக்கிய பாதாள லோகம் பார்க்கலாம் வா.

ஆழிப் பேரலையில் அள்ளிச் சென்ற மழலைகள் அங்கே குதூகலத்தி கொண்டாடுகின்றன வா. பூரண சந்திரனின் பௌர்ணமியை கபளீகரம் செய்த வெண் சங்கு விளிக்கிறது வா. கரையிலிருந்து அள்ளிச் சென்ற காதல் கதைகளின் பெருந்திரள் ஏடு பத்திரமாக இருக்கிறது வா. கற்பக விருஷ்ம் கைவிரித்து காத்திருக்கிறது வா. வந்து தழுவி ஐஸ்வர்யம் பெறு. சூட்சம சரீரியாகி உன் தழுவலுக்காக யுகாந்திரமாய் காத்திருக்கிறாள் வா. ஏ! கசனே உயிர் மீட்கும் மந்திரமறிந்த நித்ய பிரம்மச்சாரியே வா. உன் தேவகச்சயாணி திகைப்பூட்டும் பாடல்களையும் நனையும், நாட்டியங்களையும் கற்றுத் தேர்ந்து காத்திருக்கின்றாள் வா.

கால காலமாய் உன் காலடியைத் தொட்டு கொஞ்சி கூவி, அலறி கூப்பாடுபோட்டு அழைத்துச் கொண்டேயிருக்கிறாள் வா. ஒவ்வொரு அலையின் அழைப்பையும் நீ உதாசீனம் செய்தாலும் இரவு பகல் மழை வெயில் பாராமல் அலைஅலையாய் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது அழைப்புகள்.

எவனும் அறியாத ரகசியங்களோடும் வனப்போடும் திமிரோடும் ஓயாத பெருந்துயரோடும் தீரா மோகத்தோடும் காத்திருக்கிறாள். நொடிக்கு நொடி அழைப்பு விடுத்து ஓயாத அலைகளோடு காத்திருக்கிறாள் வா.

எத்தனை உடல்கள் நனைந்தாலும். எத்தனை தூரம் கடந்தாலும், எத்தனை வயல்களில் ஒடினாலும் எத்தனை கைகள் அள்ளினாலும் எத்தனை கால்கள் மிதித்தாலும், கால தூரம் கடந்தும் குளிர்ச்சியை தனக்குள் ஒளிந்து வைத்திருக்கிறது ஆற்றுமணல் புதையலாய். தட்ப வெப்ப நிலையில் தன் சுயமிழக்காமல் காலங்காலமாய்.

அருவியின் தலைமகள். தனித்து ஒடிக் கொண்டே யிருக்கிறாள் பகவதியருளாய். பாவம் தீர்க்க பாண்டியன் வருவானென்று. கூடி நின்று கூட்டமாய் கவனம் கொள்கின்ற தாவரக்கூட்டம் மலையாள மண்ணில் திரண்ட மேகம் பொதிகையில் இறங்கி பொங்கி பொழிகிறது அருவியாய். யார் கண்ணிலும் படாத அரிய மூலிகைகளின் தலைதடவி வழிகிறது கவிதலையருவி. மாமரத்தில் சூட்சம சரீரியாகி அமர்ந்து சிரிக்கிறாள். பகவதி, சேரன் குடத்தில் இட்ட உயிர் மீட்க வருவோனை எதிர்நோக்கி.

இது கவிதையல்ல

2010-12-17T00:15:00.000-08:00

மழைக்கு

குடை

வெயிலுக்கு

குடை

மற்றநாளில்

குடைக்கு?

.......

தொலைக்காட்சி

பெண் வர்ணனையாளரை

நிர்வாணப்படுத்தி

சுட்டது

இலங்கைராணுவம்

ஏன்

நிர்வாணப்படுத்தி....

பாவம்

இசைப்பிரியா

உன்மகள் போல

தங்கை போல

படவில்லையா?

அவளின்

கடைசி முணகல்

தமிழ்

இந்தக் காட்சியை

கனிமொழி பார்த்திருப்பாரா?

ஜெகத் கஸ்பர்? திருமாவளவன்?

.......

சீமானுக்கும்

ராசாவுக்கும்

ஒரே வயசு இருக்கும்

கோடிகளை

குவித்ததால்

ராசா உறவு

சீமான் எதிரி

.......

வாலி

வைரமுத்து

பா.விஜய்

இவங்களுக்கெல்லாம்

இலங்கைன்னு ஒரு நாட்ல

தமிழர்கள் இருந்தாங்கன்னு

தெரியுமா?

யார் சாகடிச்சது தெரியுமா?

கொலைகாரனை விட

கொடியவன்

அதை பார்த்தும்

வாய் பொத்தி இருப்பவன்

பாரதி சொன்னான்

படிச்சவன்

பாவம் செய்தால்

ஜயோன்னு போவான்

இவர்களிடம்

தயாராக

இருக்கிறதாம்

அவருக்கான

அஞ்சலிக் கவிதை

.......

இறுதித் தமிழன் இருக்கும் வரைக்கும்

இருக்கும் உன் பெயரும்

ஆயுத எழுத்தாய்

(இது யாருக்கு

பொருந்தும்)

.......

புத்தக வெளியீடுகளும்

விசிலடிக்கும்

ரசிகர்களும்

வேறொரு காமெடி

.......

பயமாயிருக்கிறது

நொண்டி நாயென்று

பின்னொருநாள்

திட்டுவாங்கப் போகிறவரை

நினைத்தால்

வித்யாஷங்கர்

.......

விசாரணை

2010-12-16T00:16:00.001-08:00

சைக்கிளில்

விளக்கு எரியவிடாமல்

போனவனை

போலீஸ் மடக்கி விசாரித்து

பீடி வாங்கிக் கொண்டு

விட்டது

கஞ்சா கடத்தியவனை

மிரட்டி

காசு வாங்கிச் சென்றது

மாமூல் ரவுடியை

மடக்கி

மாமூல் பெற்றது

கோடி கோடியாய்

ஊழல் செய்தவனை

கும்பிட்டு நின்றது

சிரித்துக் கொண்டே

புகைப்படக்காரர்களோடு

போலீசோடு

போஸ் கொடுக்கிறார்கள்

கோடிக் கொளையர்கள்

வார்த்தைகள்

2010-12-16T00:12:00.000-08:00

எனது வார்த்தைகள்

சுவாசம் போல தன்னியல்பாய் உள்உருவாகி

வெளிவருகின்றன

எதை எப்படி என்

சொல்வதென்ற தீர்மானத்தை மீறி

நடைபோடுகின்றன

யார் யார் வார்த்தைகளோ

மனதில் விழுந்து

உருமாறி

தனக்கென உருவெடுத்து

தாளகதியமைத்து

நடனமிடுகின்றன

மேடைக்கு சொந்தமில்லா

கால்கள்

விட்டுச் செல்லும்

எஞ்சிய இசையையும்

தாளலயத்தையும்

பார்வையற்ற

பார்வையாளன் ரசிக்க

2010-12-15T00:21:00.000-08:00

parakeets of Stone Chamber

Vidyashankar Poems

Translated by

k. rajeshwar

Poems for me

Write, You may

Never can you

Ever write

My poems.

* * *

Truth

Unable to speak

Truth

Unable to write

Unable to live

Truthfully

Writers

Are there umpteen

To titillate

To rob time

Few are there

To tell lived agonies

One among

Is me.

* * *

USE, IT HAS

My Poems

Can it not be used

For something

To raise the collar

With stylized

English speaking folks

As Son of Soil

To fanciful film guys

Show and fuss about

As man of depth

To rip stupidity

Amidst silly jokes

At booze parties

By reciting poem

To make

Academy guys wonder

‘Is it? In Tamil?’

And smear Modernism

Can it not be used

For something

Like these

Writing still

Believing them as

Poems

* * *

Words

That you understand

Meant for Poems

Time

Has claimed them away

What is left

Is Words’ being

And its pain.

* * *

CALLING ZONE

I am incapable of

Going anywhere

Never taken efforts to

Meet anybody

Never known a place

Except mine

Important to go

See and know

Places there

In calling zone

Always

CONTINUING RELATIONSHIPS

Yet another quarter

Certainly you’ll need

Get a friend to buy

Before shop closes

No good omens

For life tomorrow

Seen

Till last gulp

Of drink

Of Kuzhathu Puzhaiyaru

Of Kumari sunrise

Of Thamirabarani

Of Philomi

Who went past forever

Beyond temple tower

Shriveled is everything

Nothing to

Tie together

Peanut mixture

Too, a good combination

Like pickles and

Fried fish

Incomplete drunkenness

Reminds waiting wife at home

Smiling son in awakened sleep

And all others

Fully, totally and completely

Gulp the moon within

For Oceans’ upheaval

Like wind

To dissolve without trace

One more quarter

I need

A friend

To search and fetch

To give money and get

Indeed I need him

However, never can

Kinship broken totally

Oh! Fool

Have you ever

Hugged and picked up

Street dog

Fed him milk

Tied ribbon on neck

And named him Bobby?

Have you ever

Got food and

Put an orphan kid

To sleep

In mid-night

Have you ever

Trembled

Seeing stars falling

At your feet

Have you ever

Shed tears

Unable to bear

Quiver in the voice of

The Girl

You’re talking to

These things do happen

But, Rare

Makes being

A Living one

The Life.

When The Stone Sleeps

VIKRAMADITYAN POEMS

Mother

A humble soul

She never knew Devaram

Thiruvasagam

Thirupugazh

Songs of Thayumanaswamy

Not even

Abhirami andhadhi

And Kandasashti Kavasam

She would tell

Tales of Karuppasmi

Marching for hunt

She worshiped

Hallowed Lamp

Unfailing

All she knew

Is to cook

Tasty food and serve

To keep

Home tidy

Unhesitating

To slog day long

To face hardships

Un-panicked

Never let

Tender heart

Go dry

She lived

With fortitude

And

Pride

She did anything -

In total involvement

Discipline, elegance

And wholeness

Bequeathed from

Her, we perhaps

Worries and meanness

She never knew

Like Mahishasuramardhini

She was

Lived with dignity

And self esteem

You should

Or else

Choose to die

Is it not

Fine to live

Life as she professed

Mom

Never expected

For anything

From any body

Never she

Sets her foot

At any doorstep

Who disrespects

Never hated

Anyone, had

No dreams

Or Ideals

Never disappointed

for anything

Not sad nor

Angry

Never wanting anything

Never spoke ill

Do you know

A thing

Mom

Never knew to write or

Read

Five letters

That dad taught

She would scribble

Like scrawled letters of destiny

Mother

She lived like

A Wonder

* * *

Na. Azhagiasundaram Pillai

Never

Can one be hated or loved

So deeply

Hated him

As much

I loved

More affectionate

Than I

Despised him

Till last moment

Unprepared

To forgive him

Spouted words

Like burning coal

It’s all over

Here I’m

As your remains

Many a people

Would have been needed

To put him down

Who had courage

To face off

That many

Had that incisive mind

That’d win

Any gamble

A persona

...

கவிஞர்கள் இப்படி... அப்படி...

2010-12-13T23:55:00.001-08:00

கவிஞர்கள் குடிக்கிறார்கள்

கொண்டாடுகிறார்கள்

கலகம் விளைவிக்கிறார்கள்

சராசரி வாழ்க்கையை

குலைக்கிறார்கள்

எல்லோரையும்

ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்து

விமர்சிக்கிறார்கள்

சிலர் அதிகார பீடத்தை அணுக

கூச்சமற்று

அலங்கார வார்த்தைகளை

அள்ளி இறைக்கிறார்கள்

அல்லது

அநியாயங்களை

கண்டு கொள்ளாமல்

வாய் பொத்திக் கிடக்கிறார்கள்

கவிஞர்கள் என்பது

பொதுமை

பண்முகப் பொதுமை

எப்போதேனும்

மக்களின் மனசாட்சியாய்

சில நல்ல கவிதைகளையும்

எழுதி விடுகிறார்கள்

இப்படிச் சில

உல்லாச புருஷர்கள்

இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே

யாருக்கும் எவருக்கும்

எதற்கும் உதவாமல்

பகவான் சொன்னது போல்

பலனை எதிர் பாராது

கடமைச் செய்கிற

பாவப்பட்ட கவிஞர்கள்

இன்னும் சில கவிதைகள்

2010-12-13T02:26:00.000-08:00

லாட சன்யாச மொழிக்குள்

உறைகிறாள் ராக்காச்சி

பறிபோன ஊற்றுக் கண் நோக்கி

தலைபோன சமணர் சிலையில்

தூமைச் சேலை துவைக்கிறாள் ஒருத்தி

கரிசக் காட்டின் கம்மாயோரம்

காவலுக்கு நிற்கிறார்கள்

இருளப்பசாமியும் பொன் இருளப்பனும்

இடைவாரில் சூரி சொருகிய

சண்டியர்கள்

தூண் சரிந்த அரண்மனை வாசலில்.

ஆடு புலி ஆட்டம் ஆடுகிறார்கள்

தீப்பெட்டி ஆபி ஸ் முதலாளியான

பழைய ராசா

பைக்கில் வலம் வருகிறார்

ஊரொதுங்கி வழிவிட

தீப்பெட்டி பெட்டிகளில்

குச்சி அடுக்கியபடி

மானாட மயிலாட ரசிக்கிறார்கள்

கந்தகத்தில் மார் சுருங்கிய குமறுகள்

அமெரிக்காவிலிருந்து

செல்போனில் அழைக்கிறாள்

முத்துமாரி

பேச்சியக்கா

வீ ட்டு வாசலில் நின்று

தெரு கேட்கச் சொல்கிறாள்

“பங்குனி பொங்கலுக்கு

பயலுக்கு மொட்டை போட வாராகளாம்”

       000---------000

அவளை பின் தொடர்ந்து

சைக்கிள் தடம் பதிந்த

சாலைகளின் முகம் மாறிப் போனது

சைக்கிள் மணி கேட்டு

அள்ளிப்போட்ட தாவணியோடு

அரக்கப் பறக்க வாசலுக்கு வந்தவள்

இல்லாமல் தெருமட்டும் இருக்கிறது

விச்ராந்தியாய் இருக்க

விட்டு வைக்கப்பட்டிருந்த

ஊர் ஒதுங்கிய கதிரேசன்மலை

சொர்ணமலையாகி

எப்போதும் ஜனக்கூட்டத்தில்

ஜொலிக்கிறது

டீக்கடைகளில்

ஸ்பெக்ட்ரம் முதல் ஒபாமா வரை

விளக்கும் தோழர்கள்

இருக்கிறார்கள்

வேலையற்ற பையன்களோடு

நகைக்கடைகள் துணிக்கடைகள்

பாரம்பரியம் துடைத்தெறிந்து

நவீனம் பூசிக்கொண்டிருக்கிறது

காட்டுக்கு போகும்

காளியம்மக்கா மகள்

சாயம் போன சுடிதாரோடு

களை கொத்தி எடுத்துப் போகிறாள்

"ரொம்பத்தான்

மாறிப்போச்சு ஊரு "

         000-----------000

மாதத்தில் ஒருமுறையேனும்

பாரில் சந்திக்க நேரும் சுந்தர்

பிரியும்முன்

‘கவிதையொன்று

சொல்லிப் போங்களய்யா’

தவறாமல் கேட்பது வழக்கம்

சமீபத்திய சந்திப்பில்

சொன்னது

இருப்பை காலி செய்ய

ஏதோ எழுதுகிறேன்

கழிக்க .. கழிக்க

சேர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது

குப்பை

      000-----------000

வனாந்தரப் பச்சைகளின் விநோதம்

வர்ணிக்க முடியாதது

எத்தனை பச்சை

எத்தனை வனப்பு

இளம்பச்சை

எழுமிச்சைப் பச்சை

கரும்பச்சை

நீலப்பச்சை

செவ்வரியோடியபச்சை

நரம்புக்களுக்கு தனி வர்ணம்

பூசிப் படர்ந்த பச்சை

பச்சை பச்சையாய்

பார்வையெல்லாம் நிறைந்தது

பசக்கென்று ஒட்டிக்கிடக்கிறது

மனசில் டீசல் பெரு வெளி தாண்டி.....

         000------------000

வித்யாஷங்கர் புதிய கவிதைகள் சில....

2010-12-11T00:24:00.000-08:00

கொடுக்காப்புளி மரம்

இப்போது இல்லை

கனகாம்பரச் செடி

இப்போது இல்லை

சித்தரத்தைச் செடி

இப்போது இல்லை

வேப்பமரம்

இப்போது இல்லை

முருங்கை மரமும்

இப்போது இல்லை

இவற்றின் நடுவே

நாங்கள் வாழ்ந்த வீடும்

இப்போது எம் வசமில்லை

             ..............

கனவில் கத்தியோடு

குத்த வந்தவன்

தடுக்கி விழுந்ததில்

தப்பித்தேன்

என்றேனும் ஒருநாள் கனவில்

அவன் எழுந்து வருவானோ?

பயம் பிடித்தாட்டுகிறது

அன்று முதல்

       ..............

துப்பாக்கி வைத்திருக்கும்

நண்பர்கள் சிலரைத் தெரியும்

எனக்குத் தெரிந்து

இத்தனை வருடங்களில்

அவர்களில் யாரும்

அதைக்காட்டி யாரையும்

மிரட்டியதில்லை.

அடிக்கப் பார்த்திருக்கிறேன்

உதைக்கப் பார்த்திருக்கிறேன்

ஆம் அவர்களிடம் தான்

துப்பாக்கி இருக்கிறதே.

          ..............

முன் அறிவிப்பு

“மரணம் துரத்திய மனிதன்”

எழுதிய பத்திரிகையாளன்

இளம் வயதிலேயே

எதிர்பாராத விதமாக இறந்துபோனான்

“முதலில் இறந்தவன்”

கவிதை தொகுப்பு எழுதியவனும்

எங்களைவிட குறைந்த

வயதில் இறந்து போனான்

எனக்கு விருது வழங்கிய

இயக்குனர்

“மயானத்த கூவு”

படப்பிடிப்பில் இறந்து போனார்

மனசுக்குத் தெரியுமா

மரண வருகை

         ..............

குறித்துக் கொள்ளுங்கள்

எப்போதேனும் உதிர்கிற

அவனது வாழ்க்கை சிதறல்களை

உங்களுக்கு நேர்ந்திருக்கலாம்

அவன் போல அதை

வார்த்தைக்குள் வசப்படுத்த முடியாது

எப்படிச் சொல்கிறேனென்றால்

வார்த்தைகளின்

வசீகரத்தில் தான்

வயிறு வளர்க்கிறான்

வார்த்தைகள்

திருவிழாவில் கை நழுவிய

பலூனாக காற்றில் அவனை

வெவ்வேறு திசைகளுக்கும்

இட்டுச் சென்று

திகைப் பூட்டுகின்றன

அவனால் வார்த்தைகளற்று

வாழ முடியுமா

தெரியவில்லை

வாழ்வின் ஒரு நாளைக்கூட.

         ..............

என்ன பிராண்ட் சிகரெட் பிடிப்பது

வாங்கித்தரும் நண்பர்கள் தீர்மானிக்கின்றனர்

என்னை பிராண்ட் மது குடிப்பது

வாங்கித்தரும் நண்பர்களே தீர்மானிக்கின்றனர்.

என்ன உடை உடுத்துவது

வீடு நிர்ணயிக்கிறது

என்ன சாப்பிடுவது

எங்கு தூங்குவது

எல்லாமே அப்படித் தான்

அலுவலக நேரத்தில் குடிக்காதே

அரட்டை அடிக்காதே

காதல் கொள்ளாதே

ஏகப்பட்ட விதிமுறைகளை

நிர்வாகம் விதிக்கின்றது

எது உங்க பிராண்ட்

யாரேனும் எப்போதாவது கேட்டு

திகைப்பில் ஆழ்த்துகிறார்கள்

என் சுயத்தை எழுப்பிவிட்டு.

        ..............

கண் பாடல்கள்

2010-11-16T23:52:00.001-08:00

எண் சாண் உடம்புக்கு சிரசே பிரதானம் என்பார்கள்.

ஆனால் சினிமா பாடலுக்கு கண்தான் பிராதானம்

“கண்ணிலே அன்பிருந்தால்

கல்லிலே தெய்வம் வரும்”

“கண்களிரண்டும் விடிவிளக்காக

கட்டழகு மட்டும் வெட்டவெளியாக”

“கண்ணும் கண்ணும் கலந்து

இனபம் கொண்டாடுதே”

“என் கண்கள் செய்த பாவம்

உன்னை பார்த்தது”

“கண்ணாலே பேசி பேசிக் கொல்லாதே”

“கண்கள் இரண்டும் என்று

உம்மைக் கண்டு பேசுமோ?”

“கண்களே கண்களே

காதல் செய்வதை விட்டுவிடுங்கள்”

“விழியிலே மலர்ந்தது

உயிரிலே கலந்தது”

“விழியே கதை எழுது”

“விழியில் விழுந்து

இதயம் நுழைந்து

உயிரில் கலந்த உறவே”

“விழியே விழியே

உனக்கென்ன வேலை”

“கண்ணுக்குள் நூறு நிலவா

இதுவொரு கனவா?”

“பார்வை ஒன்றே போதுமே

பல்லாயிரம் சொல் வேண்டுமா?”

“பார்த்தால் பசிதீரும்”

“ஓறாயிரம் பார்வையிலே

உன் பார்வையை நானறிவேன்”

“கண்படுமே பிறர் கண் படுமே

நீ எதிரே வரலாமோ”

“கள்ள விழி பார்வையிலே

காணும் இன்பம் கோடிப்பெறும்”

“கண்ணே கலைமானே”

“கண் கவரும் சிலையே

ஒரு பக்கம் பாக்குறா”

“ஒரு கண்ணை சாய்க்குறா

கண்ணிலே நீர் எதற்கு”

“கண்ணும் கண்ணும்

கொள்ளையடித்தால்”

“உன்து விழியில்

எனது பார்வை

உலகை காண்பது”

“உன்விழியும் என்வாளும்

சந்தித்தால்”

“சுட்டும் விழிச்சுடர் தான்

கண்ணம்மா சூரிய சந்திரரோ

வட்டக்கரியவிழி”

“பூவிழி வாசலில்

யாராடி வந்தது கிளியே கிளியே”

“கண்ணுக்கு மை அழகு

கவிதைக்கு பொய் அழகு”

இதெல்லாம் ஒரு நிமிடத்திற்குள் ஓடி வந்த கண் வெள்ளம். இதுபோக உங்களுக்கு எத்தனையோ நினைவுக்கு வரலாம். அதையும் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

வாசி, சுவாசி

2010-11-01T01:19:00.000-07:00

* மனிதனின் தெய்வீகத் தன்மையை யார் நம்ப முடியாதவர்களாக இருக்கிறார்களோ அவர்கள் கிரியா திறவு கோலின் உபயோகத்தினால் கடைசியில் தங்களிடமே முழு தெய்வீகத்தை தரிசிப்பார்கள்.

*உடலுக்கும் ஆத்மாவிற்கும் சூட்சுமமான தொடர்பாக உதவ வேண்டும் என்பதற்காக இறைவன் படைத்தானென்று ஹீப்ரூ தீர்க்கதரிசிகள் நன்கு அறிந்திருந்தார்களென்பதை பைபிளில் அடங்கியுள்ள சில பாகங்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன. ஆதியாகமம் கூறுகிறது “தேவனாகிய கர்த்தர் மனுஷனைப் பூமியின் மண்ணினாலே உருவாக்கி, ஜீவ சுவாசத்தை அவன் நாசியிலே ஊதினார். மனுஷன் ஜீவாத்துமாவானான்”.

மனித உடலில் ரசாயன மற்றும் உலோகப் பொருட்களினால் உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதே பொருட்கள் பூமியில் மண்ணிலும் உள்ளன.

தெளிவு பெறாத மனிதர்களில், ஆத்மாவினால் உயிரோட்ட சக்தியானது, சுவாசம் (சக்தியின் வாயு நிலை) என்ற கருவியின் மூலமாக உடலுக்கு மாற்றப்படாவிட்டால் மனிதனின் வெறும் தசைப்பிண்டம் எந்த வேலையையும் செய்வதோ, சக்தி மற்றும் அசைவை வெளிப்படுத்துவதோ என்றுமே முடியாத காரியம். மனித உடலில் ஐந்து வித பிராணனாக அல்லது சூட்சுமமான உயிர் சக்தியாக செயல்படும் உயிரோட்டங்கள் எங்கும் நிறை ஆன்மாவினுடைய ஓம் அதிர்வலையின் வெளிப்பாடேயாகும் (ஒரு யோகியின் சரிதம், பரமஹம்ஸ யோகானந்தர்)

*சும்மா இருத்தல் என்பது முடங்கிப் போவதோ, சோம்பி இருப்பதோ அல்ல. சக்தியை கண்டபடி செலவிடாமல் தேவைக்கேற்ப செலவிட செய்யப்படும் சேமிப்பு. மனதை சும்மா இருக்கச் செய்து ஸ்டெபிளைஸர் போல சக்தியை நெறிப்படுத்துவது.

*சிந்தையும் செயலும் ஒன்றுபட்டாலோ மாற்றம் காண்பதுண்டோ? இதையே கர்ம யோகா என்கிறார்கள்.

கத்தரிக்காய் வெட்டினாலும்

கவிதை எழுதினாலும்

கழிப்பறை கழுவினாலும்

கடவுளை வழிபட்டாலும்

சிந்தனையையும் செயலையும் ஒரு சேரக் குவிப்பதே கர்ம யோகம்.

“மோட்சத்தை அடைய கடவுளை

வேண்டுவதை விட; கால்பந்தாடி

சுலபமாக அடைந்துவிடலாம்” என்றார்

விவேகானந்தர்.

“ஆயிரம் இருந்தும் வசதிகள் இருந்தும்

No peace of mind"

எங்கே நிம்மதி எங்கே நிம்மதி

அங்கே எனக்கோர் இடம் வேண்டும்

இப்படி அலைக்கழிக்கப்படுபவர்கள்

இந்த பாபா எனும் சமுத்திரக்கணையில்

சற்றே அமர வாய்ப்புக் கிடைத்தால்

No peace of mind" என்கிற

நிம்மதியை நிமிடத்தில் அடையலாம்

அப்படி அடைந்த அனுபவத்தில்

சொல்கிறேன்.

சும்மா இரு; சுகம் அறி!

2010-10-30T01:28:00.000-07:00

சும்மா இருப்பது என்பது எவ்வளவு கடினமானது என்பதை தானே உணர்ந்ததால் தான் தாயுமான சுவாமிகள் ‘சும்மா இருக்கும் சுகமறியனே’ என்றார்.
அது எவ்வளவு முடியாததொன்று என்பதை தாயுமானவரே பாடியிருக்கிறார்.
கந்துக மதக்கரியை வசமாய் நடத்தலாம்
(மதங் கொண்ட யானையை வசப்படுத்தி நடக்க
விடலாம்)
கரடிவெம் புலிவா யையும்
கட்டலாம் ஒருசிங்க முதுகின் மேற்கொள்ளலாம்
(கரடி புலிகளின் வாயைக்கட்டி, சிங்கத்தின்
முதுகிலேறி சவாரி செய்யலாம்)
கட்செவி யெடுத்தாட் டலாம்
(காதை தனியே எடுத்து ஆட்டலாம்)
வெந்தழலி னிரதம்வைத்து ஐந்து லோகத்தையும்
வேதித்து விற்றுண் ணலாம்
(யாகம் வளர்த்து மந்திரம் சொல்லி
ஐந்து லோகத்தையும் கையில் கொண்டு
விற்று சாப்பிடலாம்)
வேறொருவர் காணாமல் உலகத்து உலவலாம்
(யார் கண்ணிலும் படாமல் உலகத்தில்
நடமாடலாம்)
விண்ணவரை ஏவல் கொளலாம்
(வானிலுள்ள தேவர்களுக்கு கட்டளையிட்டு
வேலை வாங்கலாம்)
சந்ததமும் இளமையொடிருக்கலாம்
(எந்த வயதிலும் இளமை பொருந்திய
உடலோடிருக்கலாம்)
சலம் மேல் நடக்கலாம் கனல்மே லிருக்கலாம்
(நீரின் மீது நடக்கலாம் நெருப்பின்மீது இருக்கலாம்)
சிந்தையை அடக்கியே சும்மா விருக்கின்ற
திறமரிது.
(எண்ணங்கள் எழாமல் அடக்கி
சும்மா இருக்கக்கூடிய திறன் என்பது
அரிதானது, எளிதானதல்ல,)
இவ்வளவு கடினமான, எளிதில்
அடைய முடியாத கடுந்தவங்களுக்
கெல்லாம் மேலானதான
சிந்தையை அடக்கி
சும்மா இருக்கும் திறனை
சும்மா நீ அவரருகே அமர்ந்தாலே
அடைய முடிகிறதென்றால்
அவர் சும்மாவா?
எவ்வளவு வலிமை வாய்ந்த
சும்மா இருக்கும் வாய்ப்பை
உனக்கு சுலபமாக அடையத் தருகிறாரே
அவர் அதுவல்லாமல் எது?
......................

இனிப்புக் கடையில் சிக்கிக் கொண்ட
எறும்பு இனிப்பு சாப்பிடமாட்டேன்
என்று பிடிவாதம் பிடிப்பது போலத்தான்
சும்மா இருப்பது.

விளையாட்டு மைதானத்திற்கு
குழந்தையை கூட்டிப்போய் விட்டு
எதுவும் விளையாடாதே சும்மா இரு
என்பது போலத்தான்.

எனது நண்பர் ராபின் மறைந்த
வலம்புரிஜான் சொன்னதாக கேலியாக
ஒரு விஷயத்தை அடிக்கடி சொல்வார்.
அதன் ஆழமான அர்த்தம்
பாபாவை சந்தித்த பிறகே புரிகிறது.

வலம் புரிஜானை பார்க்க
ஒரு நண்பர் வந்திருக்கிறார், அவருடன்
ஒரு இளைஞர்
பரஸ்பர விசாரிப்புக்குப்பின்
வலம்புரிஜான் நண்பரிடம்,
தம்பி யாரு, என்ன செய்கிறார்
என்று கேட்க
நண்பர் தம்பியின் பேரைச் சொல்லி
சும்மாதான் இருக்கிறார் என்று
சொல்ல
வலம்புரிஜான், ‘அது ரொம்ப
கஷ்டமான வேலையாச்சே’
என்று சொல்லியிருக்கிறார்.
சும்மா இருப்பது என்பது கேலிக் குறியதல்ல.
எவ்வளவு கஷ்டமானது
என்பதைத்தான் தாயுமானவ சுவாமிகள்
கூறியுள்ளார்.

பரஞ்ஜோதி பாபா
அப்படியெல்லாம் சொல்வதில்லை
ஆனால் அவர் அருகேயமர்ந்தால்
சும்மா இருக்கும் சுகமறியலாம்
‘அந்த சும்மா இருத்தல்’
பணத்தால் பதவியால் லௌகீக
எந்த அளவிடலிலும் அடங்காத
பெருஞ்செல்வம்.
வேண்டுதல்
வேண்டாமை இல்லாத
சும்மா இருத்தல்.
..........

பிஸ்கெட் பாபா (திருத்தப்பட்டது)

2010-10-29T01:42:00.001-07:00

“இருப்பதற்காக
என்று தான்
வருகிறோம்
இல்லாமல்
போகிறோம்”
இது கவிஞர் நகுலனின்
கவிதை வரிகள்
இப்படி இல்லாமல் போகச் செய்வதையே வடபழனியில் உள்ள பரஞ்ஜோதி பாபா! செய்கிறார்.
வெளுத்த சிகையும், ஜடா முடியும் தாடியுமான பாபாவிடம் வருபவர்கள் எல்லாம் அவருக்கு பிஸ்கெட் பாக்கெட் வாங்கி வந்து தருகிறார்கள்.
அவரும் தன்னைத் தேடி வருபவர்களுக்கு பிஸ்கெட் பாக்கெட்டுகளையே பிரசாதமாக வழங்குகிறார். ஆக, அவர் பிஸ்கெட் பாபாவாகத் திகழ்கிறார்.
பிஸ்கெட் பாக்கெட்டுகளின் மீது அவருக்குள்ள ஈடுபாடு குழந்தைகளையும் மிஞ்சக்கூடியது. தனக்கு இடப்புறம் பிஸ்கெட் பாக்கெட்டுகளை சீட்டுக்கட்டை கலைப்பதுபோல மாறி மாறி அடுக்குகிறார். வரிசையை முன் நகர்த்துகிறார். கொஞ்ச நேரத்தில் பிஸ்கெட் பாக்கெட் வரிசையை பின்நகர்த்துகிறார். பச்சைக் கலர் பாக்கெட்டுகளை மேலாகவும் நீலநிற பாக்கெட்டுகளை கீழாகவும் இரண்டு வரிசையாக அடுக்குகிறார். பின் அதையே மாற்றி நீலக்கலர் பாக்கெட்டுகளை மேலாகவும் பச்சைக் கலர் பாக்கெட்டுகளை கீழாகவும் மாற்றி அடுக்குகிறார். பின் வரிசையை தன்பக்கம் நகர்த்துகிறார். சற்றுநேரங்கழித்து அதை சற்று தள்ளி நகர்த்துகிறார்.
ஒருவர் பையை பாபா காலில் வைத்து வணங்குகிறார்.
பாபா பையை வீட்டுக்குவந்த விருந்தாளிகளின் பையை குழந்தைகள் ஆவலோடு பார்ப்பது போல திறந்து பார்க்கிறார்.
வந்தவரிடம் அதை எடுத்து தரும்படி கேட்கிறார்.
பிஸ்கெட் பாக்கெட், பேரிச்சம் பழம் இப்படி ஒவ்வொன்றாக பாக்கெட் பாக்கெட்டாக எடுத்துக் கொடுக்க அதைவாங்கி தனக்கு இடப்புறத்தில் அங்கும் இங்குமாக மாற்றி மாற்றி வைக்கிறார். எது அதற்குரிய இடம் என்பதில் தீவிர முனைப்போடு செயல்பட்டு அவற்றை வைக்கிறார்.
பாபாவின் இடப்புறம் பிஸ்கெட், மேஜையில் பிஸ்கெட், வாசலில் தட்டில் உடைத்து போடப்பட்ட பிஸ்கெட், அவரது படத்தின் கீழ் பிஸ்கெட், யாரோ அளித்த பெட்டி நிறைய பிஸ்கெட், பக்தர்கள் ஒவ்வொருவர் கையிலும் பிஸ்கெட் பாக்கெட். எலிவொன்றின் கீச், கீச் சத்தம் அறையில் தொடர்ந்து கேட்கும் அதேபோல பூனை ஒன்று சுதந்திரமாக அறையின் நாலா பக்கமும் திரியும், ஆட்கள் மத்தியில்.
ஆனால் ஒரு நாளும் பாபா ஒரேயொரு பிஸ்கெட்டைக் கூட சாப்பிட்டுப் பார்த்ததில்லை. ஒரு பிளாஸ்டிக் தட்டில் உடைத்துபோடப்பட்ட பிஸ்கெட்கள் பால் ஊற்றப்பட்டு எலிக்கோ, பூனைக்கோ எப்போதும் தயராகயிருக்கும். அவரை பார்க்க வரும் பக்தர்களிடம் ஒருவருக்கு பிஸ்கெட் பாக்கெட் தருவார். திரும்ப வாங்கி அதை மற்றவர்க்கு தருவார். மற்றவரிடம் வாங்கிய பிஸ்கெட் பாக்கெட்டை வேறொருவருக்கு தருவார். சிலரிடம் வாங்கியதை தராமல் தன்னருகே வைத்துக் கொள்வார். சிலருக்கு வெறும் கையை மட்டும் காட்டி பிஸ்கெட் தராமலே போகச் சொல்கிறார்.
பாபாவை பார்த்ததும் உடம்பெல்லாம் மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற மெல்லிய அதிர்வு பரவுகிறது. எட்டடி குச்சில் அவரருகே தரையமர்ந்ததும் முதுகுக் தண்டில் ஒரு சிலிர்ப்பும் இரு புருவ மத்தியில் ஒளி அல்லது இருள் கவிழ்கிறது. அடுத்த சில நொடிகளில் காணாமல் போகிறோம்.
பசி, துக்கம், தூக்கம், ஆசை, கவலை, கர்வம், பொறுப்பு, காலம், இடம் இப்படி எல்லாமற்றவனாகி விடுகிறோம்.
காலி செய்து விடுகிறார்.
பாபா தனக்குத் தானே பேசிக் கொள்வதைத் தவிர ‘இரு’, ‘குடு’, ‘போ’ என்ற ஒரு சில வார்த்தைகள் மட்டுமே பிறரிடம் பேசுகிறார். எப்போதும் அவரைச் சுற்றிலும் அந்த சிறிய அறைக்குள் குறைந்தது இரண்டு மூன்று பேராவது கண் மூடி தியானத்திலிருப்பதை பார்க்கலாம்.
கர்மயோகம், ராஜயோகம், குண்டலினி பயிற்சி என்று பல்வேறு விதமான பெயர்களில் பெரிய பெரிய விளம்பரத்தோடு பன்னாட்டு நிதியோடு பக்தர்கள் புடை சூழ பிரமாண்டமான ஆஸ்ரமங்களில் மைக்கும், இசையுமாய் வழி காட்டுவதாகச் சொல்லப்படும் கார்ப்பரேட் சாமியார்கள் மத்தியில்
வடபழனி பரஞ்ஜோதி பாபா அருகே அமர்ந்ததுமே உன்னை காலியாக்குகிறார்.
உனக்கு எதுவும் போதிக்காமல்,
உனக்கு எதுவும் சொல்லாமல்,
உனக்கு எதையும் பயிற்றுவிக்காமல்,
காலியாக்குகிறார். அவரருகே அமர்ந்த நிமிடங்களில் காணாமல் போய் ஓரிரு மணி நேரங்கழித்து எழுப்பிவிடப்பட்ட அனுபவம் எனக்கு நேர்ந்திருக்கிறது. அதுவும் கூட இருந்தவர்கள் சொல்லித்தான் மணிக்கணக்காக அமர்ந்திருப்பதே தெரியும். என்னளவில் அது நொடிப்பொழுதாகவேபட்டது. கடுமையான உடற்பயிற்சி மேற்கொண்டவனின் உடம்பிலிருந்து வியர்வை பொங்கிப்பெருகி வெளியேறுமே
அதேபோல என்னை என்னிலிருந்து வெளிக்கடத்தியதை காலியானதை வெறுமையானதை உணர்ந்திருக்கிறேன்.
அன்றாட செக்கு மாட்டு வேலைகளிலிருந்து விலகி சும்மா இருக்கச்செய்கிறார். சும்மா இருக்கும் சுகமறியேனே என்று நொந்து போனவர்களை சும்மாயிருக்கும் சுகமறிய செய்கிறார். அவர் போதிப்பதுமில்லை, சோதிப்பதுமில்லை.
‘வருத்தப்பட்டு பாரஞ்சுமப்பவர்களே என்னிடம் வாருங்கள் இளைப்பாறுதல் தருவேன்’ என்ற வேதவாக்கியத்திற்கான பொருளை பாபாவின் அருகாமையில் உணர்ந்தேன்.
பாபாவின் படத்தின் கீழ் பகவத்கீதை, பைபிள், குரான் போன்ற பல்வேறு புத்தகங்கள் அடுக்கிவைக்கப்பட்டுள்ளன.
பக்தர்களிடம் பாபா கேட்டுப் பெறும் பணத்தை உதவியாளரிடம் கொடுத்து கீதை புத்தகத்திலோ, குரானிலோ, பைபிளிலோ வைக்கும்படி சொல்கிறார். சிலநேரம் உதவியாளர் எதிலேனும் வைக்கும் பணத்தை வேறொரு புத்தகத்தில் மாற்றி வைக்கும்படி சொல்கிறார். ஒரு குழந்தை விளையாட்டு போல.
பாபா குறித்து புத்தகம் ஒன்று எழுதுவது தீர்மானித்து நாலைந்து பக்கங்கள் எழுதியும் விட்டேன். ஆயுத பூஜையையொட்டி அலுவலகம் சுத்தப்படுத்தியதில் வேண்டாத சில குறிப்புகள் இருக்க, பாபாவை பற்றி எழுதியதை யாரோ கிழித்து விட்டார்கள்.
இது எனக்கு ஒரு நெருடலாகப்பட்டது. அதற்குப் பின் ஒருவாரமாக எழுத முயன்றும் பேப்பர், பேனாவை எடுத்துவைத்தும் எழுத முடியாமலே போனது.
24ம் தேதி வாசுவுக்கு போன் பண்ணி பாபாவை பார்க்க வேண்டும் என்று சொன்னேன்.
காலையில் வாசுவோடு பைக்கில் போனேன். இரண்டு பிஸ்கெட் பாக்கெட்டுகளை நான் வாங்கிக் கொள்ள, வாசு பூ வாங்கி வந்தான்.
ஏற்கனவே மூன்றுபேர் உள்ளே இருந்தனர். பிஸ்கெட் பாக்கெட்டை கொடுத்துவிட்டு அமர்ந்தேன். என்னிடம் திரும்பி கைநீட்ட பணத்தைக் கொடுத்தேன்.
பணத்தை அவர் ஒரு போதும் அப்படியே வாங்கி வைக்கமாட்டார். கையால் தடவி மடிப்பு நீவி, மேலும் கீழுமாக உயர்த்தி கள்ளநோட்டை பரிசோதிப்பது போல பார்த்தே வைப்பார். ஒவ்வொருவரிடமும் பணம் பெறும் போது இதை தவறாமல் செய்வார். சிலரிடம் பணத்தைக் கேட்டு வாங்கி அதை நீவி அவர்களிடமே திருப்பியும் கொடுத்ததை பார்த்திருக்கிறேன்.
பாபா
தங்களைக் குறித்து
புத்தகம் எழுத
அனுமதிக்க வேண்டும்
துரை
என்று பேப்பரில் எழுதி எடுத்துப் போனதை அவரது கையில் கொடுத்தேன்.
அதை வாங்கிப்படித்தவர் எதுவும் சொல்லாமல் எதிரே இருந்த ஒருவரிடம் கொடுத்துவிட்டார்.
சற்று நேரங்கழித்து புறப்பட்ட அவர் பேப்பரை என்னிடம் தந்து போனார். நான் கையில் விரித்து வைத்து பாபாவிடம் நீட்டினேன். அதைப்பார்த்த பாபா
‘அனுமதிக்க வேண்டும்’ என்று கூறியவர், வேறு புறம் திரும்பிக் கொண்டார். பிறகு என்பக்கம் திரும்பி ‘சரி’ என்றார்.
பிறகு வெளியேவந்து வாசு பேப்பரை வாங்கி பார்த்தவன், அனுமதியளியுங்கள், வழங்குங்கள், என்று எழுதாமல் அனுமதிக்கவேண்டும் என்று கட்டளை போல இருந்ததால்தான் அதை வேறு ஒருவரிடம் கொடுத்துவிட்டார் என்று விளக்கினான்.
அது சரி
யார் யாருக்கு கட்டளையிடுவது?
யார் யாருடைய கட்டளைக்கு
பணிய வேண்டும்?
ஏன் கட்டளையை அவர்
ஏற்க வேண்டும்
என்றெல்லாம் கேள்வி எழுந்தது.
எப்படியோ ‘சரி’ என்று அவர் சம்மதம் தெரிவித்ததே சந்தோஷம்.
“தன்னைத்தானே அறிந்து கொள்ளும்
பக்குவம் பெற்றவரது உள்ளம்.
இரும்புப் பந்து. நெருப்பில்
நெருப்புப் பந்து தெரிவதுபோல்
பிரகாசம் ஏற்பட்டு வருகிறது.
உடல்உள்ளம் பற்றிய
சிந்தனைகள் அழிந்துவிடுகின்றன.

உணர்வு இருப்பதில்லை
இந்த நிலை அமைதி நிறைந்த
அதிக சக்திவாய்ந்த நிலையாகும்.
உடல் உருவத்தை முன்னிலைப்படுத்துவது
அறியாமையால் அதை
மறைக்கும் நிலைக்கு வளர்ந்துவிட்ட
வர்கள்தான் மறுபிறவி
பந்தத்தை அறுக்க முடியும்”
என்பது பகவான் ரமண
மகரிஷியின் வாக்கு. அந்த வாக்குகேற்ற வாழும் சாட்சி பரஞ்ஜோதி பாபா.
காற்றில்லா இடத் தீபத்தின்
அசையா நிலை போல்
ஆத்ம சாதக யோகியின் மனம்
அடங்கியே இருக்கும்
யோக சாதனையின் விளைவால் சித்தம்
என்று அமைதி பெறுகிறதோ,
என்று மனம் ஆத்மாவில்
ஆத்மனை அறிந்து மகிழ்கிறதோ,
புலன்களுக்கெட்டா அதனை
என்று யோகி அறிவானோ
யாக்கோபு 4:4 (பைபிள்)

எதில் நிலை பெற்று
அதனின்றும் அசையானோ
எதனை அடைந்தபின்
அதனின் மிக்கது வேறில்லையோ
எதனில் நிலையாயின்
துக்கமும் தன்னைத் தாக்காதோ
அதுவே யோகம்; தளரா உறுதியுடன்
தொடர்ந்து பயிலுக யோகம்!
பகவத்கீதை ஙஐ 1923
(ஆர்னால்டின் மொழிபெயர்ப்பு)

வாழ்வு சாவு இவைகளின்
மர்மத்திற்கு தீர்வு காண்பதுதான்
மனிதனின் மண்ணுலக வாழ்வின்
ஒரே குறிக்கோளாகும்
இந்த மர்மம் சுவாசத்துடன்
நெருக்கமான தொடர்பு கொண்டுள்ளது.
மூச்சற்றிருப்பது மரணமற்றிருப்பதாகும்
இந்தியாவின் புராதன காலரிஷிகள்
இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொண்டு
சுவாசம் தான் ஒரே விடை என்பதை
சரியானதும் விவேகமானதுமான
ஒரே மூச்சற்ற நிலையின்
கலையைக் கண்டறிந்தனர்
இந்தியா உலகிற்கு வேறு எந்தப்பரிசும்
கொடுக்காவிட்டாலும் கிரியா யோகம்
ஒன்றே போதுமான, ராஜாங்க வெகுமதியாகும்.

சில மர்மங்களை நிரந்தரத்தில்
தேடுவதற்காக விட்டு விடவும் என்பது
யோகி ஸ்ரீ யுக்தேஸ்வரின் வாக்கு.
பிரார்த்தனை என்பது உள்ளத்திற்குள்ளே உறைபவனுடன் நடத்தும் உரையாடலாகும். நீ ஆத்மா. நீ ஒரு நாளும் துயரம் அனுபவிக்க வேண்டியவனல்ல; நீ ஜீவாத்மா அல்ல; பரமாத்மாவே. நீ ஆனந்த வடிவானவன். இதுவே பிரார்த்தனையின் பொருள். அவ்வாறல்லாத வெறும் பொருளற்ற வார்த்தைகள் உண்மையான பிரார்த்தனையாகாது என்கிறார்மாதா அமிர்தானந்தமயி. இப்படி அவர் சொன்னதை கண்முன் காண நீங்கள் தவறாமல் ஒருமுறை பரஞ்ஜோதி பாபாவை சந்திக்க வேண்டும்.

பிஸ்கெட் பாபா

2010-10-28T01:12:00.001-07:00

“இருப்பதற்காகவே

வருகிறோம்

இல்லாமல்

போகிறோம்”

இது கவிஞர் நகுலனின்

கவிதை வரிகள்

இப்படி இல்லாமல் போகச் செய்வதையே வடபழனியில் உள்ள பரஞ்ஜோதி பாபா! செய்கிறார்.

வெளுத்த சிகையும், ஜடா முடியும் தாடியுமான பாபாவிடம் வருபவர்கள் எல்லாம் அவருக்கு பிஸ்கெட் பாக்கெட் வாங்கி வந்து தருகிறார்கள்.

அவரும் தன்னைத் தேடி வருபவர்களுக்கு பிஸ்கெட் பாக்கெட்டுகளையே பிரசாதமாக வழங்குகிறார். ஆக, அவர் பிஸ்கெட் பாபாவாகத் திகழ்கிறார்.

பிஸ்கெட் பாக்கெட்டுகளின் மீது அவருக்குள்ள ஈடுபாடு குழந்தைகளையும் மிஞ்சக்கூடியது. தனக்கு இடப்புறம் பிஸ்கெட் பாக்கெட்டுகளை சீட்டுக்கட்டை கலைப்பதுபோல மாறி மாறி அடுக்குகிறார். வரிசையை முன் நகர்த்துகிறார். கொஞ்ச நேரத்தில் பிஸ்கெட் பாக்கெட் வரிசையை பின்நகர்த்துகிறார். பச்சைக் கலர் பாக்கெட்டுகளை மேலாகவும் நீலநிற பாக்கெட்டுகளை கீழாகவும் இரண்டு வரிசையாக அடுக்குகிறார். பின் அதையே மாற்றி நீலக்கலர் பாக்கெட்டுகளை மேலாகவும் பச்சைக் கலர் பாக்கெட்டுகளை கீழாகவும் மாற்றி அடுக்குகிறார். பின் வரிசையை தன்பக்கம் நகர்த்துகிறார். சற்றுநேரங்கழித்து அதை சற்று தள்ளி நகர்த்துகிறார்.

ஒருவர் பையை பாபா காலில் வைத்து வணங்குகிறார்.

பாபா பையை வீட்டுக்குவந்த விருந்தாளிகளின் பையை குழந்தைகள் ஆவலோடு பார்ப்பது போல திறந்து பார்க்கிறார்.

வந்தவரிடம் அதை எடுத்து தரும்படி கேட்கிறார்.

பிஸ்கெட் பாக்கெட், பேரிச்சம் பழம் இப்படி ஒவ்வொன்றாக பாக்கெட் பாக்கெட்டாக எடுத்துக் கொடுக்க அதைவாங்கி தனக்கு இடப்புறத்தில் அங்கும் இங்குமாக மாற்றி மாற்றி வைக்கிறார். எது அதற்குரிய இடம் என்பதில் தீவிர முனைப்போடு செயல்பட்டு அவற்றை வைக்கிறார்.

பாபாவின் இடப்புறம் பிஸ்கெட், மேஜையில் பிஸ்கெட், வாசலில் தட்டில் உடைத்து போடப்பட்ட பிஸ்கெட், அவரது படத்தின் கீழ் பிஸ்கெட், யாரோ அளித்த பெட்டி நிறைய பிஸ்கெட், பக்தர்கள் ஒவ்வொருவர் கையிலும் பிஸ்கெட் பாக்கெட். எலிவொன்றின் கீச், கீச் சத்தம் அறையில் தொடர்ந்து கேட்கும் அதேபோல பூனை ஒன்று சுதந்திரமாக அறையின் நாலா பக்கமும் திரியும், ஆட்கள் மத்தியில்.

ஆனால் ஒரு நாளும் பாபா ஒரேயொரு பிஸ்கெட்டைக் கூட சாப்பிட்டுப் பார்த்ததில்லை. ஒரு பிளாஸ்டிக் தட்டில் உடைத்துபோடப்பட்ட பிஸ்கெட்கள் பால் ஊற்றப்பட்டு எலிக்கோ, பூனைக்கோ எப்போதும் தயராகயிருக்கும். அவரை பார்க்க வரும் பக்தர்களிடம் ஒருவருக்கு பிஸ்கெட் பாக்கெட் தருவார். திரும்ப வாங்கி அதை மற்றவர்க்கு தருவார். மற்றவரிடம் வாங்கிய பிஸ்கெட் பாக்கெட்டை வேறொருவருக்கு தருவார். சிலரிடம் வாங்கியதை தராமல் தன்னருகே வைத்துக் கொள்வார். சிலருக்கு வெறும் கையை மட்டும் காட்டி பிஸ்கெட் தராமலே போகச் சொல்கிறார்.

பாபாவை பார்த்ததும் உடம்பெல்லாம் மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற மெல்லிய அதிர்வு பரவுகிறது. எட்டடி குச்சில் அவரருகே தரையமர்ந்ததும் முதுகுக் தண்டில் ஒரு சிலிர்ப்பும் இரு புருவ மத்தியில் ஒளி அல்லது இருள் கவிழ்கிறது. அடுத்த சில நொடிகளில் காணாமல் போகிறோம்.

பசி, துக்கம், தூக்கம், ஆசை, கவலை, கர்வம், பொறுப்பு, காலம், இடம் இப்படி எல்லாமற்றவனாகி விடுகிறோம்.

காலி செய்து விடுகிறார்.

பாபா தனக்குத் தானே பேசிக் கொள்வதைத் தவிர ‘இரு’, ‘குடு’, ‘போ’ என்ற ஒரு சில வார்த்தைகள் மட்டுமே பிறரிடம் பேசுகிறார். எப்போதும் அவரைச் சுற்றிலும் அந்த சிறிய அறைக்குள் குறைந்தது இரண்டு மூன்று பேராவது கண் மூடி தியானத்திலிருப்பதை பார்க்கலாம்.

கர்மயோகம், ராஜயோகம், குண்டலினி பயிற்சி என்று பல்வேறு விதமான பெயர்களில் பெரிய பெரிய விளம்பரத்தோடு பன்னாட்டு நிதியோடு பக்தர்கள் புடை சூழ பிரமாண்டமான ஆஸ்ரமங்களில் மைக்கும், இசையுமாய் வழி காட்டுவதாகச் சொல்லப்படும் கார்ப்பரேட் சாமியார்கள் மத்தியில்

வடபழனி பரஞ்ஜோதி பாபா அருகே அமர்ந்ததுமே உன்னை காலியாக்குகிறார்.

உனக்கு எதுவும் போதிக்காமல்,

உனக்கு எதுவும் சொல்லாமல்,

உனக்கு எதையும் பயிற்றுவிக்காமல்,

காலியாக்குகிறார். அன்றாட செக்கு மாட்டு வேலைகளிலிருந்து விலகி சும்மா இருக்கச்செய்கிறார். சும்மா இருக்கும் சுகமறியேனே என்று நொந்து போனவர்களை சும்மாயிருக்கும் சுகமறிய செய்கிறார். அவர் போதிப்பதுமில்லை, சோதிப்பதுமில்லை.

பாபா குறித்து புத்தகம் ஒன்று எழுதுவது தீர்மானித்து நாலைந்து பக்கங்கள் எழுதியும் விட்டேன். ஆயுத பூஜையையொட்டி அலுவலகம் சுத்தப்படுத்தியதில் வேண்டாத சில குறிப்புகள் இருக்க, பாபாவை பற்றி எழுதியதை யாரோ கிழித்து விட்டார்கள்.

இது எனக்கு ஒரு நெருடலாகப்பட்டது. அதற்குப் பின் ஒருவாரமாக எழுத முயன்றும் பேப்பர், பேனாவை எடுத்துவைத்தும் எழுத முடியாமலே போனது.

24ம் தேதி வாசுவுக்கு போன் பண்ணி பாபாவை பார்க்க வேண்டும் என்று சொன்னேன்.

காலையில் வாசுவோடு பைக்கில் போனேன். இரண்டு பிஸ்கெட் பாக்கெட்டுகளை நான் வாங்கிக் கொள்ள, வாசு பூ வாங்கி வந்தான்.

ஏற்கனவே மூன்றுபேர் உள்ளே இருந்தனர். பிஸ்கெட் பாக்கெட்டை கொடுத்துவிட்டு அமர்ந்தேன். என்னிடம் திரும்பி கைநீட்ட பணத்தைக் கொடுத்தேன்.

பணத்தை அவர் ஒரு போதும் அப்படியே வாங்கி வைக்கமாட்டார். கையால் தடவி மடிப்பு நீவி, மேலும் கீழுமாக உயர்த்தி கள்ளநோட்டை பரிசோதிப்பது போல பார்த்தே வைப்பார். ஒவ்வொருவரிடமும் பணம் பெறும் போது இதை தவறாமல் செய்வார். சிலரிடம் பணத்தைக் கேட்டு வாங்கி அதை நீவி அவர்களிடமே திருப்பியும் கொடுத்ததை பார்த்திருக்கிறேன்.

பாபா

தங்களைக் குறித்து

புத்தகம் எழுத

அனுமதிக்க வேண்டும்

துரை

என்று பேப்பரில் எழுதி எடுத்துப் போனதை அவரது கையில் கொடுத்தேன்.

அதை வாங்கிப்படித்தவர் எதுவும் சொல்லாமல் எதிரே இருந்த ஒருவரிடம் கொடுத்துவிட்டார்.

சற்று நேரங்கழித்து புறப்பட்ட அவர் பேப்பரை என்னிடம் தந்து போனார். நான் கையில் விரித்து வைத்து பாபாவிடம் நீட்டினேன். அதைப்பார்த்த பாபா

‘அனுமதிக்க வேண்டும்’ என்று கூறியவர், வேறு புறம் திரும்பிக் கொண்டார். பிறகு என்பக்கம் திரும்பி ‘சரி’ என்றார்.

பிறகு வெளியேவந்து வாசு பேப்பரை வாங்கி பார்த்தவன், அனுமதியளியுங்கள், வழங்குங்கள், என்று எழுதாமல் அனுமதிக்கவேண்டும் என்று கட்டளை போல இருந்ததால்தான் அதை வேறு ஒருவரிடம் கொடுத்துவிட்டார் என்று விளக்கினான்.

அது சரி

யார் யாருக்கு கட்டளையிடுவது?

யார் யாருடைய கட்டளைக்கு

பணிய வேண்டும்?

ஏன் கட்டளையை அவர்

ஏற்க வேண்டும்

என்றெல்லாம் கேள்வி எழுந்தது.

எப்படியோ ‘சரி’ என்று அவர் சம்மதம் தெரிவித்ததே சந்தோஷம்.

“தன்னைத்தானே அறிந்து கொள்ளும்

பக்குவம் பெற்றவரது உள்ளம்.

இரும்புப் பந்து நெருப்பில்

நெருப்புப் பந்து தெரிவதுபோல்

பிரகாசம் ஏற்பட்டு வருகிறது.

உடல்உள்ளம் பற்றிய

சிந்தனைகள் அழிந்துவிடுகின்றன.

உணர்வு இருப்பதில்லை

இந்த நிலை அமைதி நிறைந்த

அதிக சக்திவாய்ந்த நிலையாகும்.

உடல் உருவத்தை முன்னிலைப்படுத்துவது

அறியாமையால் அதை

மறைக்கும் நிலைக்கு வளர்ந்துவிட்ட

வர்கள்தான் மறுபிறவி

பந்தத்தை அறுக்க முடியும்”

என்பது பகவான் ரமண

மகரிஷியின் வாக்கு. அந்த வாக்குகேற்ற வாழும் சாட்சி பரஞ்ஜோதி பாபா.

2010-10-26T05:47:00.001-07:00

தாம்பத்ய ரகசியம்

வெளிக்காட்டும்

தாம்பூல இதழ் சிவப்பு!

ரஞ்சன் பராக்!

2010-10-25T01:29:00.001-07:00

சர்வதேச நிறுவனமான ஜகான் நிறுவனமான ஜகான் நிறுவனம் திரைப்படத்துறையில் கால் பதிக்க உள்ளதாக டைரக்டர் கே.ராஜேஸ்வர் நேற்று சென்னையில் தெரிவித்தார்.

பல்வேறு மொழிகளிலும் கால் பதிக்கவுள்ள இந்த நிறுவனம் அமரன், இதயத்தாமரை, கோவில்பட்டி வீரலட்சுமி போன்ற படங்களை இயக்கிய கே.ராஜேஸ்வரை வைத்து திடீர் நகரில் ஒரு காதல் கானா என்ற திரைப்படத்தை தயாரிக்க உள்ளதாக ஜகான் நிறுவனர் ராஜ்மோகன்பிள்ளை தெரிவித்தார்.

இந்தியில் வசூலில் சக்கைபோடு போட்ட அரப் பிரேம்சி கஜப் கஹானி யின் கதையை எழுதியவர் ராஜேஸ்வர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அதே வெற்றிக் கதையை டைரக்டர் கே.ராஜேஸ்வர் தனது மகன் ரஞ்சனை ஹீரோவாக அறிமுகப்படுத்தி ஜகான் நிறுவன தயாரிப்பாக தமிழில் தர உள்ளார்.

நவம்பர் 12ல் சென்னையில் நடைபெறவுள்ள பட பூஜை விழாவில் பாரதிராஜா, பாலுமகேந்திரா, வைரமுத்து உள்ளிட்ட திரையுலகப் பிரபலங்கள் முன்னிலையில் ரஞ்சன் ஹீரோவாக முறையாக அறிமுகப்படுத்துவார் என்று டைரக்டர் கே.ராஜேஸ்வர் தெரிவித்தார்.

பத்திரிகையாளர்கள் வேண்டுகொளுக்கிணங்க ரஞ்சன் அழைக்கப்பட்டு அரங்கில் தோன்றினார்.

தமிழுக்கு இன்னொரு புது நல்வரவு என்று ரஞ்சனை பார்த்த மாத்திரத்திலேயே பலரும் பாராட்டியது வியக்கவைத்தது.

யோகியின் சரிதச் சிதறல்கள்

2010-10-19T01:06:00.001-07:00

* உன் சக்தி வாய்ந்த மனது எதை நம்புகிறதோ அது உடனே நடக்கும்.

*நாம் தெய்வங்களை காணவில்லை எனில் அதன் காரணம் தெய்வத்தை நாம் நமக்குள்ளே இருத்தி வைக்கவில்லை உள்ளே இருப்பதைத்தான் வெளியே காண முடியும்.

*எதையும் சமநிலையில் பார்க்க வேண்டும் என்ற கொள்கை உடையவன் லாபத்தால் மகிழ்வதுமில்லை. நஷ்டத்தால் கலங்குவதுமில்லை.

இவ்வுலகில் மனிதன் வரும்போது சல்லிக்காசுகூட இல்லாமல்தான் வருகிறான். போகும் போதும் சல்லிக்காசு கூட இல்லாமல் தான் போகிறான்.

*சொற்களின் சக்தியை என்றும் தீங்கிழைக்க உபயோகிக்கக் கூடாது.

*ஆழ்ந்த மன ஒருமையுடன் உச்சரிக்கப்படும் சொற்களிலிருந்து வெடித்துக் கிளம்பும் அதிர்வலைகளின் ஆற்றலை நல்ல முறையில் பயன்படுத்தினால் ஒருவருடைய வாழ்க்கையை துன்பங்களிலிருந்து விடுவிக்கமுடியும்.

*தடை செய்யப்பட்ட ஆசைகளிலிருந்து தான் கோபம் பிறக்கும்.

*மனம் அமைதியாக இருக்கும் வேளைகளில் உள்ளுணர்வு ஆன்மாவின் வழிகாட்டுதலாக, மனிதனுக்குள் இயற்கையாகவே தோன்றுகிறது. அனேகமாக ஒவ்வொருவரும் விளக்க முடியாத வகையில், நிகழப் போவதைப் பற்றிய சரியான கணிப்பு ஏற்பட்ட அனுபவம் அல்லது தன் எண்ணங்களை அப்படியே மற்றவருக்கும் மாற்றிவிட்டிருக்கும் அனுபவம் அடைந்தே இருப்பர்.

*உண்மையை படைக்க முடியாது. ஆனால் கண்டறிய முடியும். மனிதனின் புரிந்து கொள்ளும் தன்மையின் குறைபாடுதான் எந்தவொரு தவறான எண்ணத்திற்கும் காரணமாயிருக்கிறது.

*யோக விஞ்ஞானத்தின் குறிக்கோள், மனத்தை அமைதிப்படுத்தி நெறிபிறழாத வகையில் நம் உள்ளிருக்கும் தெய்வீகக் குரலின் தவறில்லாத ஆலோசனையைக் கேட்கச் செய்யலாம் என்பதுதான்.

*நீ உன் சாதாரணப் பொறுப்புகளை தட்டிக் கழிப்பதிலேயே உறுதியாக நின்றால் தொடர்ந்து துரதிர்ஷடங்களையே சந்திப்பாய். இறைவனை அடைய முடியாது. உலக அனுபவங்களில்லாமல் உன்னால் பழைய கர்ம வினைகளை களையமுடியாது.

*போலித்தனங்களை களைந்தெரியும் வரை மனிதன் நிலையான மெய்ப்பொருளை கண்டறியவே முடியாது.

மேம்போக்கான மனிதர்கள்தான் தம் குறுகிய சொந்தத் துயரங்களில் மூழ்கி மற்றவர்களின் துயரைப் பற்றிக் கவலைப் படாமலிருப்பார்கள்.

*சத்தியத்தை தேடுபவர்களுக்கு இந்தியாவின் எழுதப்படாத விதிமுறை பொறுமைதான்.

*உடலின் பழக்கத்திற்கு மனம் இடம் கொடுக்காதவரை உடல் என்ன செய்யமுடியும். உடலின் ஆளுகைக்கு மனதை அடிமையாக விடாதே.

அஹம் ப்ரம்மாஸ்மி

2010-10-18T02:49:00.000-07:00

ஆற்றின் வெள்ளத்தின் சலசலப்பின் புதுவெள்ளத்தில் திளைக்க திளைக்க இடம் வலம் கீழ் மேலென்று கைகளையும் கால்களையும் அசைத்து தன் போக்கில் விளையாடிய பாலகனை காவித்துணியொன்று தேடிவந்து அணைகிறது.

முதலைவாய் சிக்குண்டவனாய் சிறுவன் துடிக்கிறான். காவி அவனை சுற்றிக் சூழ்ந்து நீரின் ஆழத்துக்குள் இழுக்கிறது.

ஆர்யாம்பாள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த மகனை பார்த்து துடித்தாள். தந்தையை இழந்த புதல்வன் அவனையாவது கடவுளே எனக்காக விட்டுவையும். அவனை உமக்கே தத்தம் தருகிறேன் என்று ஆற்றின் மணல்கள் எதிரொலிக்க நதியோட்டத்தில் கலக்க கதறினாள்.

காவியோடு பாலகன் யானை துதிக்கையால் தூக்கி எடுத்தது போல நீரிலிருந்து வெளிக்கிளம்பி கரை நோக்கி நடந்து வந்தான்.

ஆர்யாம்பாள் அவனது தேஜசையும் பொலிவையும் பார்த்து பூரித்து சாஸ்டாங்கமாக காலில் விழுந்து ஆதிசங்கரா என்று பாதத்தில் முத்தமிட்டாள். 25 ஆண்டுகளுக்குப்பின் இந்தியாவை கால்நடையாக மூன்று முறை வலம் வந்து கிழக்கே வெளுப்பு, மேற்கே வெளுப்பு, தெற்கே வெளுப்பு, வடக்கே வெளுப்பு என்று திக்கெட்டும் பனிபோர்த்திய மலைகளின் நடுவே நின்று கூறினான் அஹம் ப்ரம்மாஸ்மி!

.................

இதுதான் ஜி.வி.அய்யரின் ஆதிசங்கராள சமஸ்கிருதப்படத்தில் சங்கரன்ள சந்நியாசம் பெற்ற காட்சி படமாக்கப்பட்டது.

கலைஞன் எதைவேண்டுமானாலும் வெளிப்படுத்தலாம் சிந்தனையும் மொழியும் இவனது கலையின் உபகரணங்கள்.... ஆபத்தை சந்தித்துத்தான் இவர்கள் அந்தத்தளத்தின் ஆழத்துக்குச் செல்கிறார்கள் இது ஒரு பார்வையாளனின் வாழ்க்கையல்ல. இந்தக்கலை உண்மையின் கண்ணாடிகள்.

கல் குதிரை! பனிக்காலங்களில்

இதழில் புத்தரின் தோளில் கீறி டாவின்சி துப்பாக்கி ஒவியம் கட்டுரையில் கோணங்கி.

மகாகவி பிரமிளின் (தொடர்ச்சி)

2010-10-18T01:37:00.000-07:00

எண்பத்து மூன்றிலன்றி எழுபதில் லங்கைவிட்டு

இங்கு வந்த எனக்கு

புலம் பெயர்ந்த புள்ளிவிவரம் பொருந்தாது

ஏன் வந்தேன் என்பதற்கு

நியூஸ் உலகத்து நியமங்கள் ஏதுமில்லை

சுயத்தின் சூனியத்தை நிரப்பும்

ஜாதிக் செருக்கு இல்லாதவன் நான்

கல்லூரி முத்திரை பதித்த காகிதமே

சமுத்திரம் என்கிற சான்றிதழ் எதற்குள்ளும்

அடங்காது என் மூளை. அன்றாட அற்புதத்தை

மனிதார்த்த நுட்பங்கள் உள் முரண்கள் என்பவற்றை

உன் கட்சி என் கட்சி என்று பிரித்து

கண் கெட்டுப் பார்க்கிற கருத்தாளி அல்ல நான்

ஊன்றிய காலை எடுத்து இன்னொரு

இடத்தில் வைத்தால்

முந்திய இடமும் பிந்திய இடமும்

பூமிதான் எனக்கு. எனவே எனக்கு

நாடில்லை நாமம். இதுவென்று ஒன்றில்லை

வருமானப் புள்ளிகளை வைத்துத் தொழும்

சுன்னங்களில் சொத்தில் என் ஆளுமை இல்லை

நிலத்தைப் பிடுங்க முயன்றவர் சூழலில்

எலும்பை நாய்க்கு எறிவது போல் அதை

எத்தர் விலைக்கு விற்றுவிட்டு

வந்த என் பெயரைப் பிறப்பு விபரத்தை

திருக்கோண மலையின் ரெஜிஸ்ட்ரியில் கூட

எரித்தது ஆங்கே எழுந்த நெருப்பு

தெரிந்து கொள் நான்

பதிவேடுகளைத் தாண்டி பரந்து நிற்பவன்

தன்மயக் கிணற்றுக்குள் தலைகீழாய்த் தொங்கி

தூர் எடுத்து ஊற்றின் கண்ணடைப்பை நீக்கி

ஊரருந்தப் புதுநீர் ஊறச் செய்யும் கவிநான் அடா!

நீரருந்த தாகம் வேண்டும்

அது கூட இல்லாத

கல் மண்டை கருத்தாளிகளுக்கு

கவிதை ஒரு கேடா?

கட்சிக் கருத்துக்குள் கட்டுப்படுமா கனலும் கவித்துவம்?

தர்க்க சிகரம் மாதமாடிக்ஸில் பீ ஹெச் டீ நீ

ஆயினும் கவித்துவ ஆய்வுக்கு வந்தால்

உன் தர்க்கம் காலி! போதாதுக்கு

டாக்டரேட் இன் இன்ஜினியரிங் வேறு

வாழ்வதோ சிருஷ்டி நெருப்புக்கு முன்

கல்விமான்கள் குவிந்து குளிர்காயும் லண்டன்!

கணிப்பொறி மூளையாய்க் கற்றதை ஒப்பிக்கும்

உனக்கேன் உள்ளுணர்வில் கிளர்ந்து உயிரின்

தகிப்பாய் எரியும் கவிஞனின் வேலை?

சினை முட்டை நிற்கும் வாசக மூளைக்குள்

கவி விந்து பாய்ந்தால் கருக்கூடும்

ஒரு புதுப் பிரக்ஞை பிறக்கும்

முதலில் சும்பித்து உடனே துப்பும்

உன் ஆய்வு வாய்க்குள்

கருக்கூடுமா கவிதையின் உயிர்ப்பு?

............................

என்ன கம்பீரம்; கவிதா விலாசம்; தெளிவு; சூழலை குறித்த பார்வை; கண்ணனின் விஸ்வரூபம் பிரமிளின் இந்த பிரகடனம்; கோடானுகோடி காலத்திலும் உதிக்கிற சுயம்புவான கலைஞனுக்கு இதுவே அடையாளம்.

இந்த ஒரு கவிதையை முன்வைப்பதன் மூலம் பிரமிளை உங்களுக்கு அவரது மொழியிலேயே அடையாளப்படுத்துகிறேன்.

இது காலத்தை வென்ற ஒரு மகாகவியின் பிரகடனம் என்றென்றைக்கும் ஒலிக்கும் பாஞ்ஜசன்யம்.

மகாகவி பிரமிளின் பிரகடனம்

2010-10-15T05:28:00.000-07:00

கவிஞர் பிரமிள் கவிதையின் உச்சக்கட்டம்; அற்புதம்; சித்தபுருஷர்.
தமிழிலும் அதேபோல ஆங்கிலத்திலும் திறம்பட எழுதக்கூடியவர். அவரது மொழிபெயர்ப்புகளில் மொழி செலுமை ஆட்சி செய்யும். ‘The isle of the Buddha’ கவிதை நாடகம். இப்போதும் தேர்ந்த கலைஞர்களால் அரங்கேற்றப்படக்கூடிய காவிய நயமும் இன்றைய அரசியல் வன்முறையையும் முன்வைப்பது.
EPIC
A feather detaching it self
from thw wing
Render on the
passage of the wind
The life of the bird
காவியம்
சிறகிலிருந்து பிரிந்த
இறகு ஒன்று
காற்றின்
தீராத பக்கங்களில்
ஒரு பறவையின் வாழ்வை
எழுதிச் செல்கிறது
தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கும் ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழிலும் இலகுவாக மொழி பெயர்க்கக்கூடியவர். ஆங்கிலத்தில் தேர்ந்த புலமையோடு எழுதக் கூடியவர். ஆரம்பத்திலிருந்தே ஆங்கிலக் கவிதைகள் எழுதி அவை Quest, Century, Avenues போன்ற பத்திரிகைகளில் அவை வெளிவந்திருக்கின்றன.
நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் பாரதிக்கும் புதுமைப்பித்தனுக்கும் பிறகு தோன்றிய மகத்தான ஆளுமை பிரமிள் ஆவார். புதுக்கவிதை, விமர்சனம், சிறுகதை, நாடகம் போன்றவற்றில் இவரது படைப்பாற்றல் ஒர் உயர்ந்த பட்சத்தை எட்டியிருக்கிறது. ஓவியம் களிமண் சிற்பங்கள் செய்வதிலும் தேர்ந்தவர்.
இவரது ஆன்மீக ஈடுபாடு இலக்கிய ஈடுபாட்டுக்கும் மேலானதாக இருந்து வந்திருக்கிறது. ‘படிமக்கவிஞர்’ என்றும் ஆன்மீகக் கவிஞர் என்றும் சிறப்பிக்கப்பட்ட இவரது கவித்துவம், இரண்டாயிரமாண்டு தமிழ்க் கவிதை வரலாற்றில், தனித்துயர்ந்து நிற்பதாகும்காலசுப்ரமணியம் குறிப்பு.
பிரமிளை, சாதாரண மனிதர்கள் எளிதில் நெருங்கிப் பழகிவிட முடியும். பெட்டிக்கடை காரர்களோடு கூட சிநேகமாகப் பேசுவார். குடிசைவாழ் மக்களோடும் பேசிப் பழகச் கூடியவர்.
‘எழுதுகிறேன் பேர்வழி’ என்று அவரிடம் பேசத் தொடங்கினால் நார்நாராக கிழித்தெறிந்து வார்த்தைகளில் தொங்க விட்டுவிடுவார்.
இதனால் பலரும் மரியாதையோடு எட்ட நின்றே பேசியதை கூட இருந்து பார்த்திருக்கிறேன். அதில் இப்போது ஜாம்பவான்களாக திரியும் சிலரும் அடக்கம்.
அவரது பேச்சில் எப்போதும் நக்கல், நையாண்டி, குதர்க்கம் இருந்து கொண்டே இருக்கும். நடக்க சளைக்காதவர், தெருவில் விளையாடும் குழந்தைகளை கண்ணாடியை உயர்த்தி வியப்போடு பார்ப்பார். அவர்களை அழைத்துப் பேசுவார். தெருவென்றும் பாராமல் கைதட்டி பலமாகச் சிரிப்பார். அவரோடு நடப்பதென்பதே உற்சவரோடு தெருவீதி வந்த மாதிரியாக இருக்கும். புறச் சூழல் பற்றி கிஞ்சித்தும் சட்டை செய்யாதவர். ஒருபோதும் அவர் எதற்காகவும் வருத்தப்பட்டோ சோர்வுற்றோ பதட்டப்பட்டோ பார்த்ததேயில்லை.
எப்போதும் ஓடிவிளையாடுகிற பருவத்து குழந்தை போன்று உற்சாகமாகவே இருப்பார். நக்கீரனில் நான்வைத்த தடாலடி டைட்டில்களை கண்விரித்து வாய்பிளந்து ரசிப்பார். அதில் மெல்லியதாக கேலி இருக்கும்.
எனக்குத் தெரிந்து அவர் எந்த மனிதரையும் உயர்ந்தவரென்று மரியாதை தந்ததோ தாழ்ந்த வரென்று மரியாதைக் குறைவாக நடத்தியதோ இல்லை.
பிரகடனம் என்ற விமர்சனக் கவிதையில் அவரே தமிழ் இலக்கியச் சூழலையும் அதில் அவரது அழியா இடத்தையும் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார்.
அன்றொரு நாள்
ஐன்ஸ்டீனிய மனிதக்கணக்கை அவர்தம்
கணிதார்த்த சாம்யக் கருத்தில் இழுத்த என் கவிதைக்குச் ‘சிற்பி’ அளித்த பரிசைப் பார்த்து
வயிறெரிந்த தி.க.சி.
கட்சி மந்திரம் ஓதி உச்சூ என்றதும்
கவித்துவ மின்னோட்ட ரகசியம் புரியாமல்
குதறப்புகுந்து சுருண்டு விழுந்தனர் சில சீடர்கள்
இப்போது மார்க்ஸீயம், மாதமாடிக்ஸ், சாமீயம்
எல்லாம் தம் வரட்டுப் பிராண்டல் விமர்சனத்துள்
அடக்கம் என்று வந்து நிற்கிறார் சிவசேகரம்
பதிவேட்டுப் பெயரும் பிறந்தபதி இது என்றும்
இன்னொரு சிவா சொன்னதுக்கு மாறாய்
இவர் முகப்பில் நான் பிறந்த விபரக்குவா குவா
முகப்பிலே இல்லாத ஓட்டை ஒன்று
தம்பியார் நினைவிலே தங்கியிருப்பதை
இங்கே தருகிறேன்.
அன்றவர் என்னிடம் தந்த கவிதை பற்றி
‘கவித்துவ உயிரில்லை’ என்று நான் சொன்னதது!
யந்திரத்தனம் கொண்ட அனைவரின் இயல்பு
‘விட்டேனாபார்!’ என்று எழுதவைத்தது அவரை
எல்லாமே உயிரற்ற புரட்சி குணமற்ற
கருத்துச் செறிவற்ற கண்டுபிடிப்பற்ற
தவளைக் கூச்சல்.
அதற்கந்த யுகமந்திரம் மார்க்ஸீயம்தான்
ஆதார சுருதியாம்.
இவருக்கு முந்திய கட்சீய உச்சுக்சூத்
தலைவர் தி.க.சி.
அவர் ஏவிப்பாய்ந்த கார்லோஸ் அன்ட் கோ.ரா.
மற்றும் கனகரட்னா என்ற ராஜசேகரன்;
இப்போது புதுஸாய் இந்த சிவசேகரம்
ஒவ்வொருத்தர் எழுத்தும் அதே கொழ கொழ!
இதை விமர்சித்தால், ஒண்ட இடம் தேடி,
மார்க்ஸீக்குள் ஒளிக்குது மண்டூகக் கூட்டம்!
கவின் தமிழ் எழுத்தில் கிசுகிசுத்த ஜாதீயக்
குரல்கள் ஞா.கூ. சு.ரா.வெ.சாக்கள்
முழுப்பேர் வழிகளையும் தோலுரித்த என் எழுத்தே
மார்க்ஸீய புரட்சி மனோநிலைக்கு
இங்கே இலக்கணம்.
கட்சீய முத்திரையைத் தாண்டிக் கனலும்
புரட்சிகரம், இதை உணரும் விஞ்ஞான
வாசகமனோபாவம் இல்லாத மௌடீகர்
வழங்கும் ஆய்வுத் தீர்ப்பு நிற்கிறது.
‘பார் என் அழகை’ என்று கால்பரப்பி
காலத்தின் கழுவில்!
குடும்பப் பெருமைகள், பட்டம், பதவிப்
பவிஷீகள் எதற்கும் பிடிபடாக் கவித்வம்
எனக்குள் அடக்கம். இதனால் என்னை
நேர்முகத்தில் அறிந்த பணக்கார முட்டாள்
படிப்பாளிகள் சிலருக்கு எரிகிறது வயிறு!
விளைவு அவர்தம் விசித்திர ஆய்வு!

II
ஆய்வுத் தர்ககம் விஞ்ஞான பூர்வ
வாசக விழிப்பின் கண்காணிப்பு
எல்லாவற்றையும் துச்சமாக்கு
பிரமிள் மீது காறித்துப்பு
துப்பினால் அதோ உச்சாணிக்கொம்பு
அதில் இருக்கிறது தேவாங்கு
உமிழ்நீர் கடாஷம் தரும் அது எனக்கு
என்பது தானே சிவாவின் கணிப்பு
புதுக்கவிதையின் விசேஷத்தன்மை
யாப்பினை மீறல் அல்ல, இதனை
யாப்பியல் நூலில் கவிஞன் சி.மணி
அன்றே அறுதிஇட்டதைக் கவனி.
கணிப்பொறித்தனமாய் ஓடும் பிரக்ஞை
திடுக்கிடும்படிக்கு பிறக்கும் புதுவிதக்
கருத்தமைப்புத்தான் கவித்துவம் இனி
என்பது பாரதியின் சொல்புதிது
பொருள் புதிது என்ற வித்து.
பிச்சமூர்த்தி, புதுமைப்பித்தன், பின்
பிரமிள் வரை இது சித்தாந்தமாயிற்று
இதுவே இன்று கிளைபரப்பிநிற்கும்
பெருவிருட்சம். இதனை அறியாத நீ
எழுத்து வின் புதுக்கவிதை இயக்கம்
மரித்துவிட்டது என்று பிதற்றுகின்றாயே
கருத்துருவத்தை உணர்ந்து திடுக்கிட்டு
விழிப்படைகிற பிரக்ஞை உனக்குண்டா!
உதாரணமாக துடித்து அன்று
விழுந்த பகலை மீண்டும் மிதித்து
நடப்பவளே என்ற என் கவிவரி
உனது மண்டைக்கு புரியாது தம்பி
துடித்து அன்று விழுந்த சாமான்
பகலாகாது பல்லி தான்
என்று பல்லை இனிக்கும் தினுசுதான் நீ
E இஸ் ஈகுவல்டு mc2 சி
என்ற சாம்யத்தின் மாதமிடிக்ஸ்
கட்டமைப்புக்கு வெளியே நான் நீ
என்கிற மனிதவர்க்கம் முழுவதையும்
அச்சுறுத்தி எழுந்த ஆயுத
ராக்ஷஷத்தனம் தான் என் கவிதைப் பொருள்
அந்த சாம்யக்தை அறியா வாசகர்
கூட உள்ளனர். அவருக்கு அது தரும்
அதிர்ச்சி விரிவு என்பதை கவிதா
உணர்ச்சியில் கிளர்ந்து பிறப்பவை
கூட்டத்தை தாண்ட மீறும் எனது இயல்பை
புரிந்து கொள்ளத் திராணி அற்று
தமக்குத் தாமே போட்ட கட்டத்தை
தாண்ட முடியாமல் தவிக்கும் எழுத்து
சி.சு.செ. போன்ற பெரியவர்களும்
என்றோ ஒரு சில வருடங்கள் மட்டும்
ஏனோ தானோ என்றென் எழுத்தில்
நுனிப்புல் மேய்ந்த சிவசிவாக்களும்
தர்மு சிவராமு பெயருக்குள் மட்டும்
எனது இயக்கம் முழுவதையுமே
முடக்க முனைவது மடிசஞ்சித்தனம். அது
அறிவார்த்தக் கண்காணிப்பு ஆகாது.
சிருஷ்டி சிந்தனை புரட்சிகரம் எல்லாம்
முதிர்ச்சி பெற்று வெளிப்பட்ட எனது
எழுத்தின் பெருந்தொகைக்குரியதாய்
பிரமிள் என்ற பெயரே நிலைத்து வழங்கும்
PRAMIL என்பது இதற்கு ஆங்கிலவடிவம்.

ஊரை ஏய்க்கும் அரசியல் குடும்பம்
எனதல்ல; கட்சி, மொழி, மதவெறிகள்
என் வாழ்வின் மூலதனமல்ல; அயலான்
உடன் வாழ முடியாத தடையேதும் இல்லா
உயிர் நான்; இதனை உணர்த்துவதுதான்
என் வேலை
(தொடரும்)

மகாகவி பிரமிளின் பிரகடனம்

2010-10-15T05:14:00.000-07:00

கவிஞர் பிரமிள் கவிதையின் உச்சக்கட்டம்; அற்புதம்; சித்தபுருஷர்.

தமிழிலும் அதேபோல ஆங்கிலத்திலும் திறம்பட எழுதக்கூடியவர். அவரது மொழிபெயர்ப்புகளில் மொழி செலுமை ஆட்சி செய்யும். கவிதை நாடகம். இப்போதும் தேர்ந்த கலைஞர்களால் அரங்கேற்றப்படக்கூடிய காவிய நயமும் இன்றைய அரசியல் வன்முறையையும் முன்வைப்பது.
‘The isle of the Buddha’

EPIC

A feather detaching it self

from thw wing

Render on the

passage of the wind

The life of the bird

காவியம்

சிறகிலிருந்து பிரிந்த

இறகு ஒன்று

காற்றின்

தீராத பக்கங்களில்

ஒரு பறவையின் வாழ்வை

எழுதிச் செல்கிறது

தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கும் ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழிலும் இலகுவாக மொழி பெயர்க்கக்கூடியவர். ஆங்கிலத்தில் தேர்ந்த புலமையோடு எழுதக் கூடியவர். ஆரம்பத்திலிருந்தே ஆங்கிலக் கவிதைகள் எழுதி அவை போன்ற பத்திரிகைகளில் அவை வெளிவந்திருக்கின்றன.
Quest, Century, Avenues

நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் பாரதிக்கும் புதுமைப்பித்தனுக்கும் பிறகு தோன்றிய மகத்தான ஆளுமை பிரமிள் ஆவார். புதுக்கவிதை, விமர்சனம், சிறுகதை, நாடகம் போன்றவற்றில் இவரது படைப்பாற்றல் ஒர் உயர்ந்த பட்சத்தை எட்டியிருக்கிறது. ஓவியம் களிமண் சிற்பங்கள் செய்வதிலும் தேர்ந்தவர்.

இவரது ஆன்மீக ஈடுபாடு இலக்கிய ஈடுபாட்டுக்கும் மேலானதாக இருந்து வந்திருக்கிறது. ‘படிமக்கவிஞர்’ என்றும் ஆன்மீகக் கவிஞர் என்றும் சிறப்பிக்கப்பட்ட இவரது கவித்துவம், இரண்டாயிரமாண்டு தமிழ்க் கவிதை வரலாற்றில், தனித்துயர்ந்து நிற்பதாகும்காலசுப்ரமணியம் குறிப்பு.

பிரமிளை, சாதாரண மனிதர்கள் எளிதில் நெருங்கிப் பழகிவிட முடியும். பெட்டிக்கடை காரர்களோடு கூட சிநேகமாகப் பேசுவார். குடிசைவாழ் மக்களோடும் பேசிப் பழகச் கூடியவர்.

‘எழுதுகிறேன் பேர்வழி’ என்று அவரிடம் பேசத் தொடங்கினால் நார்நாராக கிழித்தெறிந்து வார்த்தைகளில் தொங்க விட்டுவிடுவார்.

இதனால் பலரும் மரியாதையோடு எட்ட நின்றே பேசியதை கூட இருந்து பார்த்திருக்கிறேன். அதில் இப்போது ஜாம்பவான்களாக திரியும் சிலரும் அடக்கம்.

அவரது பேச்சில் எப்போதும் நக்கல், நையாண்டி, குதர்க்கம் இருந்து கொண்டே இருக்கும். நடக்க சளைக்காதவர், தெருவில் விளையாடும் குழந்தைகளை கண்ணாடியை உயர்த்தி வியப்போடு பார்ப்பார். அவர்களை அழைத்துப் பேசுவார். தெருவென்றும் பாராமல் கைதட்டி பலமாகச் சிரிப்பார். அவரோடு நடப்பதென்பதே உற்சவரோடு தெருவீதி வந்த மாதிரியாக இருக்கும். புறச் சூழல் பற்றி கிஞ்சித்தும் சட்டை செய்யாதவர். ஒருபோதும் அவர் எதற்காகவும் வருத்தப்பட்டோ சோர்வுற்றோ பதட்டப்பட்டோ பார்த்ததேயில்லை.

எப்போதும் ஓடிவிளையாடுகிற பருவத்து குழந்தை போன்று உற்சாகமாகவே இருப்பார். நக்கீரனில் நான்வைத்த தடாலடி டைட்டில்களை கண்விரித்து வாய்பிளந்து ரசிப்பார். அதில் மெல்லியதாக கேலி இருக்கும்.

எனக்குத் தெரிந்து அவர் எந்த மனிதரையும் உயர்ந்தவரென்று மரியாதை தந்ததோ தாழ்ந்த வரென்று மரியாதைக் குறைவாக நடத்தியதோ இல்லை.

பிரகடனம் என்ற விமர்சனக் கவிதையில் அவரே தமிழ் இலக்கியச் சூழலையும் அதில் அவரது அழியா இடத்தையும் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார்.

   அன்றொரு நாள்

   ஐன்ஸ்டீனிய மனிதக்கணக்கை அவர்தம்

   கணிதார்த்த சாம்யக் கருத்தில் இழுத்த என்

   கவிதைக்குச் ‘சிற்பி’ அளித்த பரிசைப் பார்த்து

   வயிறெரிந்த தி.க.சி.

   கட்சி மந்திரம் ஓதி உச்சூ என்றதும்

   கவித்துவ மின்னோட்ட ரகசியம் புரியாமல்

   குதறப்புகுந்து சுருண்டு விழுந்தனர் சில சீடர்கள்

   இப்போது மார்க்ஸீயம், மாதமாடிக்ஸ், சாமீயம்

   எல்லாம் தம் வரட்டுப் பிராண்டல் விமர்சனத்துள்

   அடக்கம் என்று வந்து நிற்கிறார் சிவசேகரம்

   பதிவேட்டுப் பெயரும் பிறந்தபதி இது என்றும்

   இன்னொரு சிவா சொன்னதுக்கு மாறாய்

   இவர் முகப்பில் நான் பிறந்த விபரக்குவா குவா

   முகப்பிலே இல்லாத ஓட்டை ஒன்று

   தம்பியார் நினைவிலே தங்கியிருப்பதை

   இங்கே தருகிறேன்.

   அன்றவர் என்னிடம் தந்த கவிதை பற்றி

   ‘கவித்துவ உயிரில்லை’ என்று நான் சொன்னதது!

   யந்திரத்தனம் கொண்ட அனைவரின் இயல்பு

   ‘விட்டேனாபார்!’ என்று எழுதவைத்தது அவரை

   எல்லாமே உயிரற்ற புரட்சி குணமற்ற

   கருத்துச் செறிவற்ற கண்டுபிடிப்பற்ற

   தவளைக் கூச்சல்.

   அதற்கந்த யுகமந்திரம் மார்க்ஸீயம்தான்

   ஆதார சுருதியாம்.

   இவருக்கு முந்திய கட்சீய உச்சுக்சூத்

   தலைவர் தி.க.சி.

   அவர் ஏவிப்பாய்ந்த கார்லோஸ் அன்ட் கோ.ரா.

   மற்றும் கனகரட்னா என்ற ராஜசேகரன்;

    இப்போது புதுஸாய் இந்த சிவசேகரம்

   ஒவ்வொருத்தர் எழுத்தும் அதே கொழ கொழ!

   இதை விமர்சித்தால், ஒண்ட இடம் தேடி,

   மார்க்ஸீக்குள் ஒளிக்குது மண்டூகக் கூட்டம்!

   கவின் தமிழ் எழுத்தில் கிசுகிசுத்த ஜாதீயக்

   குரல்கள் ஞா.கூ. சு.ரா.வெ.சாக்கள்

   முழுப்பேர் வழிகளையும் தோலுரித்த என் எழுத்தே

   மார்க்ஸீய புரட்சி மனோநிலைக்கு

   இங்கே இலக்கணம்.

   கட்சீய முத்திரையைத் தாண்டிக் கனலும்

   புரட்சிகரம், இதை உணரும் விஞ்ஞான

   வாசகமனோபாவம் இல்லாத மௌடீகர்

   வழங்கும் ஆய்வுத் தீர்ப்பு நிற்கிறது.

   ‘பார் என் அழகை’ என்று கால்பரப்பி

   காலத்தின் கழுவில்!

   குடும்பப் பெருமைகள், பட்டம், பதவிப்

   பவிஷீகள் எதற்கும் பிடிபடாக் கவித்வம்

   எனக்குள் அடக்கம். இதனால் என்னை

   நேர்முகத்தில் அறிந்த பணக்கார முட்டாள்

   படிப்பாளிகள் சிலருக்கு எரிகிறது வயிறு!

   விளைவு அவர்தம் விசித்திர ஆய்வு!

II
   ஆய்வுத் தர்ககம் விஞ்ஞான பூர்வ

   வாசக விழிப்பின் கண்காணிப்பு

   எல்லாவற்றையும் துச்சமாக்கு

   பிரமிள் மீது காறித்துப்பு

   துப்பினால் அதோ உச்சாணிக்கொம்பு

   அதில் இருக்கிறது தேவாங்கு

   உமிழ்நீர் கடாஷம் தரும் அது எனக்கு

   என்பது தானே சிவாவின் கணிப்பு

   புதுக்கவிதையின் விசேஷத்தன்மை

   யாப்பினை மீறல் அல்ல, இதனை

   யாப்பியல் நூலில் கவிஞன் சி.மணி

   அன்றே அறுதிஇட்டதைக் கவனி.

   கணிப்பொறித்தனமாய் ஓடும் பிரக்ஞை

   திடுக்கிடும்படிக்கு பிறக்கும் புதுவிதக்

   கருத்தமைப்புத்தான் கவித்துவம் இனி

   என்பது பாரதியின் சொல்புதிது

   பொருள் புதிது என்ற வித்து.

   பிச்சமூர்த்தி, புதுமைப்பித்தன், பின்

   பிரமிள் வரை இது சித்தாந்தமாயிற்று

   இதுவே இன்று கிளைபரப்பிநிற்கும்

   பெருவிருட்சம். இதனை அறியாத நீ

   எழுத்து வின் புதுக்கவிதை இயக்கம்

   மரித்துவிட்டது என்று பிதற்றுகின்றாயே

   கருத்துருவத்தை உணர்ந்து திடுக்கிட்டு

   விழிப்படைகிற பிரக்ஞை உனக்குண்டா!

   உதாரணமாக துடித்து அன்று

   விழுந்த பகலை மீண்டும் மிதித்து

   நடப்பவளே என்ற என் கவிவரி

   உனது மண்டைக்கு புரியாது தம்பி

   துடித்து அன்று விழுந்த சாமான்

   பகலாகாது பல்லி தான்

   என்று பல்லை இனிக்கும் தினுசுதான் நீ

   E

   என்ற சாம்யத்தின் மாதமிடிக்ஸ்

   கட்டமைப்புக்கு வெளியே நான் நீ

   என்கிற மனிதவர்க்கம் முழுவதையும்

   அச்சுறுத்தி எழுந்த ஆயுத

   ராக்ஷஷத்தனம் தான் என் கவிதைப் பொருள்

   அந்த சாம்யக்தை அறியா வாசகர்

   கூட உள்ளனர். அவருக்கு அது தரும்

   அதிர்ச்சி விரிவு என்பதை கவிதா

   உணர்ச்சியில் கிளர்ந்து பிறப்பவை

   கூட்டத்தை தாண்ட மீறும் எனது இயல்பை

   புரிந்து கொள்ளத் திராணி அற்று

   தமக்குத் தாமே போட்ட கட்டத்தை

   தாண்ட முடியாமல் தவிக்கும் எழுத்து

   சி.சு.செ. போன்ற பெரியவர்களும்

   என்றோ ஒரு சில வருடங்கள் மட்டும்

   ஏனோ தானோ என்றென் எழுத்தில்

   நுனிப்புல் மேய்ந்த சிவசிவாக்களும்

   தர்மு சிவராமு பெயருக்குள் மட்டும்

   எனது இயக்கம் முழுவதையுமே

   முடக்க முனைவது மடிசஞ்சித்தனம். அது

   அறிவார்த்தக் கண்காணிப்பு ஆகாது.

   சிருஷ்டி சிந்தனை புரட்சிகரம் எல்லாம்

   முதிர்ச்சி பெற்று வெளிப்பட்ட எனது

   எழுத்தின் பெருந்தொகைக்குரியதாய்

   பிரமிள் என்ற பெயரே நிலைத்து வழங்கும்

    PRAMIL என்பது இதற்கு ஆங்கிலவடிவம்.

   ஊரை ஏய்க்கும் அரசியல் குடும்பம்

   எனதல்ல; கட்சி, மொழி, மதவெறிகள்

   என் வாழ்வின் மூலதனமல்ல; அயலான்

   உடன் வாழ முடியாத தடையேதும் இல்லா

   உயிர் நான்; இதனை உணர்த்துவதுதான்

   என் வேலை

(தொடரும்) இஸ் ஈகுவல்டு mc2

சுமை - சிறுகதை

2010-10-14T02:14:00.000-07:00

பஸ்புறப்படத் தயாராயிருந்தது. நண்பனின் சட்டையில் அவனிருந்தான். “இந்தப் பய ஊருக்கு நீ சொல்ற உலகமும் தெரியாது. சினிமாவும் தெரியாது. எப்படியோ உனக்கு எது சரின்னு படுதோ அதைச் செய்யி.. நான் சொல்றதுக்கு ஒன்ணுமில்ல. எங்காலம் இப்பவோ அப்பவோ” அப்பாவின் குரலில் சொல்ல முடியாதசோகமிருந்தது.
ஸோல்னாப் பைக்குள்ளிருந்த சங்கரன் சிலையை அப்பாவிடம் காட்டலாமா என்று யோசித்தபோது, பஸ் ஸ்டார்ட்டாக, “பாத்துக்கோப்பா. போயி லெட்டர் போடு” என்றபடி அப்பா பிளாட்பார்மிலிருந்து குரல் கொடுத்தார். பஸ்ஊருக்குள் வேகங்காட்டி ரயில்வே கேட் தாண்டி நிதானமாயிற்று. இவனுக்குத் தோளில் கிடந்த பை அதிகம் கனத்தது. இறக்கி பையை மேலே லக்கேஜில் வைத்தான்.
பிரம்மாண்டமான பெங்களூர் சௌடையா ஹாலில் அலங்கரிக்கப்பட்ட மேடை அதிக வெளிச்சம் உமிழும் விளக்குகளின் ஒளி வெள்ளத்தில்... நாகரிக உடை நங்கையர் இருவர் பூத்தூவ மைக்கில் இவன் போ. சொல்லி அழைக்க அமைச்சர் கைகுலுக்கி வரவேற்க பெரும் இயக்குநர் புட்டண்ணா அந்த ஆதிசங்கரர் வெண்கலச் சிலையை வழங்கியபோது...
தான் தானா வாங்கியது.. தனக்கா, தமிழகத்தின் தென்கோடி கிராமத்துப் பையனுக்கா, தேசிய விருதுபெற்ற உலகின் முதல் சமஸ்கிருத படத்தில் பணியாற்றியதற்கான விருது...
எழுதப்படிக்கத் தெரியாத அம்மாவிடம் ஊர்ப்பக்கமே வராத இந்தப் படத்திற்காக முழுமையாய் நாலுவருஷம் கடிதம் கூடப் போடாமல் ஈடுபட்டதை... டைரக்டர் ஐயரின் வளர்ப்பாய் பால் பாக்கெட் வாங்குவதிலிருந்து ராத்திரி அவர் தூங்க ஐயோடெக்ஸ் போட்டு கால்தேய்த்தது வரை...
குதிரைமுக்கில் சங்கரன் வேட்டியில் காலருகே X 163 காதிபோர்டு எழுதியிருந்ததை கவனிக்காததற்காக யூனிட் வேடிக்கை பார்க்க அவர் அடித்து விரட்டியதை...
காசர்கோடில் ‘இந்த ஷாட்ல சிஷ்யர்கள் அத்தனை பேரையும் பேக்ட்ராப்பா வச்சு கம்போஸ் பண்ணு மது.. டே தொரை கூடப்போ... பிரகாஸா காமிராப்பக்கம் திரும்புனதும் ஸ்டார்ட் சொல்லு... சங்கரன் எழுந்து காமிராவை நோக்கி வரவும் கட்சொல்லு’ தைரியம் கொடுத்து செகண்ட் ஷெட்யூலிலேயே ‘ஸ்டார்ட் கட்’ சொல்லி யூனிட்டையே ஒப்படைத்ததை... இந்தியாவில் ஓடும் அத்தனை நதிகளிலும் குளித்ததை... பத்ரிநாத், கேதரிநாத்... இதையெல்லாம் எப்படிம்மா வார்த்தையில் சொல்வேன்?
கமலஹாசன் நடிக்கலியா... ஸ்ரீதேவி அப்புறம் ஹீரோயாரு சிவகுமாரா என்று கேட்கப் போகும் பக்கத்து வீட்டாருக்கு கிரிஷ்கர்னாடையும், காரந்தையும் சொன்னால் சிரிப்பார்களா...
பூரித்துப் புறப்பட்ட மனதில் ஏகப்பட்ட கேள்விகள். அப்பா பரவாயில்லே ஏதோ சினிமாவிலிருக்கிறான் என்ற வகையில் சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்வார்.
பஸ் சாத்தூரில் நின்றதுமே ஸோல்னா பையை மேலிருந்து கீழிறக்கி தோளில் மாட்டிக்கொண்டான்.
சங்கரன் சிலையை லேசாக வெளித்தெரிய மேலே வைத்து ஜீன்ஸை அடியில் வைத்தான்.
ஊருக்குள் பஸ் நுழையும் போதே, மேற்கே கதிரேசன் மலை தெரிந்தது.
செல்வி ஜெயிச்சுட்டேன் செல்வி ஜெயிச்சுட்டேன்... “கல்யாணம் பண்ணணும்னு ஆசைப்படறவன் கதை எழுதிக்கிட்டு திரியக்கூடாது. அவஞ் சம்பாதிச்ச காசுல ஒரு முழம் பூ. ஒரு சினிமாவுக்காவது கூட்டிட்டுப்போக வக்கிருக்கணும்” உங்க அப்பாவை, வேலையத்தவன்னு பாத்த இந்த ஊரை ஜெயிச்சுட்டேன்.
ஜெர்மன்ல பார்ப்பான்.. அமெரிக்காவுல பார்ப்பான்.. என் பேர் உலகத்துக்கே தெரியும்
மனசுக்குள் சந்தோஷம் நிரம்பியிருந்தது.
பஸ்ஸ்டாண்டிற்குள் நுழைந்து பஸ் நின்றது.
இறங்கியதும் பஸ்ஸ்டாண்டு சுவர்க்கடிகாரம் பார்த்தான். மணி எட்டு. பின் பாக்கெட்டிலிருந்து சீப்பை எடுத்து தலையையும் தாடியையும் சீவி சரி செய்து கொண்டு வீடு நோக்கி நடந்தான்.
சந்தில் நுழைந்ததுமே வாசல் தெளித்தபடி மாரியக்கா எதிர்ப்பட்டாள்.
“யாரு தொரையா... என்ன இப்படி சாமியார் மாதிரி தாடியும் மீசையுமாயிருக்க.. மெட்ராசுக்கு போயி எத்தனை வருஷமாச்சு. அம்மாவுக்கு ஒரு லெட்டராவது போடக்கூடாது.. இப்பிடியா இத்தனை வருஷம் பேசாமயிருப்ப.. அம்மா இப்ப வீடு மாத்திட்டாகள்ள..”
வீடு மாற்றமா.. மூன்று தலைமுறையாக வாழ்ந்த சொந்த வீட்டிலிருந்து வேறு வீடா.. மனங்கலங்கியது.
“இதை வித்துட்டு.. சரஸ்வதி தியேட்டருக்குப் பின்னாலே உடையம்மா பாட்டி வீட்டுல வாடகைக்கு இருக்காக.. இப்ப நாந்தான் இதுல குடியிருக்கேன்.. வந்துட்டு அப்படி நிக்க.. இரு காப்பி குடிச்சுட்டு போகலாம்..”
“வேண்டாக்கா.. நான் வீட்டுக்குப் போய்ட்டு அப்புறமா வர்றேன்.”
சொல்லிவிட்டு நடந்தவனுக்கு சொந்தவீடு பறிபோயிற்றென்பதே தெருவில் நடக்கக் கூசிற்று.
சின்னவீடு. தகரம்பதித்த கதவு. தள்ளினான்.
“ஏ யப்பா தொரையா சித்தி.. தம்பி வந்திருக்கான்”
பேச்சியம்மக்கா குரல் கொடுத்தாள்.
கையில் காப்பி டம்ளரோடு வந்த அம்மா வா! என்று ஒற்றைச் சொல்லில் வீட்டுக்குள் அழைத்தாள்.
அவனுக்கு இடிவிழுந்தது போல மனசு திக்கென்றிருந்தது. மூன்று வீடு வாடகைக்கு விட்டு அவ்வளவு பெரிய வீட்டில் பார்த்த அம்மா அடுப்பும் இருப்பும் படுக்கையுமான ஒரே பத்தி வீட்டில் அவனுக்கு எது பேசவும் நா எழவில்லை.
காப்பி டம்ளரை வைத்தவள்
“என்ன திடுதிப்புனு வந்துட்டே... உங்கப்பாவும் நானும் உயிரோட இருக்கமா செத்துட்டோமான்னு பாத்துட்டு போக வந்தீயா” அதற்குமேல் பேசமாட்டாமல் சேலை முந்தானை எடுத்து முகம் புதைத்து அழுதாள்,
மாதா நாஸ்தி
பிதா நாஸ்தி
நாஸ்தி பந்து சகோதரஹா
அர்த்தம் நாஸ்தி
கிரஹம் நாஸ்தி
சம்பந்தமில்லாமல் வரிவரியாய் ஆதிசங்கரர் படப்பாடல் மனசுள் ஓடியது.
“யாரு தொரையா நீ எப்ப வந்தே?”
ஈரவேட்டி காயவிட்டபடி எங்கோ போய் குளித்துவிட்டு வந்த அப்பா வாசலில் நின்றபடி கேட்டார்.
“இப்பத்தான்”
அப்பாவின் நொடிந்த தேகம். அம்மாவின் இற்றுப் போன கம்பீரம் எல்லாம் விளங்கிவிட எங்கேயாவது வெளியே போய்விட்டு வந்தால் தேவலாம் போலிருந்தது.
ஸோல்னாப்பையை ஓரம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு காப்பியை ஒரே மடக்கில் குடித்துவிட்டு வெளியேற எழுந்தேன்.
“இதுதான் உந்துணிமணியா?” அப்பா ஸோல்னாபை பார்த்துக் கேட்டார்.
“ஆமா...”
”வர்றது வர்றீயலே.. நல்ல துணிமணியோட வரக்கூடாதா.. நாங்கயிருக்கிற கோலம் போதாதுன்னு நீ வேற இப்படி சந்நியாசி மாதிரி ஜிப்பாவும் தாடியுமா வந்தியாக்கும். வெளியே போறதுன்னா இதையெல்லாம் கழட்டிப் போட்டுட்டு உங்கண்ணன் சட்டையொண்ணு பெட்டியிலேயிருக்கு. அதை போட்டுக்கிட்டு வேட்டியக் கட்டிக்கிட்டு போ.. மொதல்ல இந்த தாடியச்செர...”
ஜீன்ஸையும் ஜிப்பாவையும் கழற்றி கொடியில் போட்டுவிட்டு வேட்டி சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு வெளியேறினான்.
தெருத்திருப்ப டீக்கடையிலேயே சமயவேலை பார்த்துவிட்டான். டீ குடித்து சிகரெட்டோடு நண்பனறைக்குப் போனான்.
இவன் குடும்பம் ஏன் இப்படியானதெனக் கேட்க, அவன் அதைவிடு.. படம் எக்ஸ்பீரியன்ஸ் எப்படியிருந்திச்சு என்றான் பதிலாய்.
கிட்டத்தட்ட இவன் மாநிலவாரியாக ஷெட்யூல் வாரியாக எடுத்ததை பார்த்ததை சொல்லிமுடிக்க மணி பனிரெண்டானது.
அவனறையிலே குளித்து வீடு போனான். திண்ணையில் உட்கார்ந்தான்.
வீட்டுக்குள் பெரிய பெரிய இரண்டு சூட்கேஸ்கள் இருந்தன. தண்ணீர்க் குடத்தோடு வந்த அம்மா, ”என்ன இங்கண உக்காந்துட்ட.. உங்கண்ணன் மச்சினன்மார் ரெண்டு பேரும் துபாய்லேர்ந்து வந்துருக்காங்க. அவுங்க சூட்கேஸ்தான் அது. அவுக தங்கச்சிமார்களை கூட்டிட்டு வர காரெடுத்துப் போயிருக்காங்க. ஒனக்கப்புறந்தான் அவங்களும் ஊரவிட்டு போனாங்க” பேசியபடி வீட்டுக்குள் போய் குடத்தை வைத்து விட்டுச் சாப்பிடத் தட்டெடுத்து வைத்தாள்.
இவன் சாப்பிட்டான்.
”வாங்க மாமா எப்ப வந்தீக”
என்றபடி துபாய் ரிட்டர்ன் மச்சினன்மார் இருவரும் வந்தனர்.
பளபளா சட்டை, ஃபாரின் வாட்ச், கழுத்தில் தடிதடியான செயின்கள். புது மெருகோடிருந்தன எல்லாமே.
அண்டைவீடு அயல்வீடு மச்சினரின் அக்கா தங்கைகள் என வீடு நிறைய ஆளாக.
இவன் ஆளாளுக்கு ஒரு வார்த்தை பதிலை உதிர்த்துவிட்டு நண்பன் அறைக்குப் போனான்.
”எனக்கு டூட்டி.. நீ வேணா இரு”
என்று சாவி கொடுத்துவிட்டுப் போனான்.
பாய்விரித்துப் போட்ட புத்தகம் தேடினான். சிகரெட் பாக்கெட் கூடவே பொட்டலமிருந்தது.
சிகரெட்டில் நிறைந்தான், நிறைய புகையை உள்ளிழுத்தான்.
ஆகாஸ பதிதந் தோயம்
ஸாகரம் பிரதி கஸ்ஸதி
புனரபி ஜனனம்
புனரபி மரணம்
பிக்ஷாந்தேகி க்ருபா வளம் பனகிரி
மாதன்ன பூர்ணேஸ்வரி..
அகம் பிரம்மாஸ்மி அகம் பிரம்மாஸ்மி
அகம் பிரம்மாஸ்மி.. அகம் பிரம்மாஸ்மி
சுதேசோ புவனேத்ரேயம்
எத்ராசம் கிரஹாவயம்
காலடி இருஞ்ஞாலக்கூடா சத்யம் நம்புதிரிகள் மாடம் பூ குஞ்சுக் குட்டனின் பிருஷ்டம்.. கிருஷ்ணன்ட அம்பலம்.. சிருங்கேரி நவராத்திரி விழா காணவந்த ஆப்ஸாரிபணியாத இளம் பெண்கள்.. உடுகா உடுகா சிக்கலா தா பின்னணியில் அதிகாலை நர்மதையில் நீர் சுமந்து போகும் பெண்கள்.. திரிவேணி சங்கமம்.. டாக்டர் பேனர்ஜியின் பிரமாண்டமான விருந்து.. சரஸ்வதியே போன்ற அந்த டெல்லி மாடர்ன் ஆர்டிஸ்டின் மனைவி.. பனிமலைகளில் காற்றில் பறந்து வந்த ஐஸ்கட்டிகளை நடிக்க வந்த பெண்கள் மீது போட்ட தோடகச்சாரி மட சாமியார். இரவிலே காணாமல் போய் இரவெல்லாம்தேடியும் கிடைக்காமல் யூனிட் அயர..
பத்ரிநாத்தில் வேறொரு குஷ்புக்கு பிறந்த குழந்தை.. அதை அப்படியே விட்டு விட்டு யூனிட்டோடு புறப்பட்ட விந்தை. பிறந்தவன் சங்கரனா? புத்தனா.. துபாய் ரோலர் சூட்கேஸ்கள்.
ஓயாத நினைவலைகளின் ஓவர்லாப்பில் அயர்ந்து தூங்கிப் போய் எழுந்தபோது இருட்டியிருந்தது.
தலை கனக்கிற மாதிரியிருக்க, எழுந்து வேட்டி சட்டையைச் சரிபண்ணியபடி வீட்டுக்குப் போனான்.
அண்ணி கையில் ஒரு பாரின் நெக்லஸ். அண்ணியின் அக்கா கையில் ஹேண்ட்பாக். குழந்தைகள் கைகளில் டீசர்ட்டுமாய் வைத்து பார்த்துக் கொண்டிருக்க ஒரே அமளியாயிருந்தது.
இவன் திண்ணையிலமர்ந்தவன் அப்படியே தூங்கிப் போனான்.
அம்மா எழுப்பி சோறு வைத்துக் கொடுத்தாள். இவன் சாப்பாட்டுத் தட்டு முன் சும்மா இருக்க சோறு உருட்டிக் கையில் கொடுக்க கொடுக்க சாப்பிட்டான்.
தனது ஜோல்னாபையில் வைத்திருந்த அமர்ந்த நிலை கொண்ட சங்கரன் சிலையை அம்மாவிடம் காட்டலாமா என்று நினைத்தவன், காட்டாமலே தூங்கிப்போனான்.
மாலையில் எழுந்து நண்பன் எடுத்து வைத்திருந்த டிக்கெட்டோடு பஸ் ஏறினான். பஸ் ஊரைவிட்டு அவுட்டர் வந்ததும் கண்டக்டர் இவனைப் பார்த்து ”அதென்ன லக்கேஜா? சீட்ல வைக்காதீங்க.. இப்ப ஆள் ஏறும். எடுத்து மேலே வைங்க” என்றார்.
இவன் பதிலேதும் சொல்லாமல் அவர் சொன்னபடி செய்தான்.